Ndb2010's Blog

"Kiedy wyeliminuje się niemożliwe wówczas to, co zostanie, bez względu na to, jak byłoby nieprawdopodobne, musi być prawdą." Arthur Conan Doyle

Zmieniona Polska.

Podstrona ta powstała jako propozycja @Andre do dyskusji na temat kształtu przyszłej Polski. Wydarzenia w Smoleńsku pokazały, że wiele rzeczy musi byc stworzone nowe.  Wiele osób zauważa, że obecnie następuje powtórka z historii. To co sie dzieje teraz można porównac do lat 1791-1795 lub do okresu 1945-1948. Od nas zależy czy my  napiszemy historię Polski czy pozwolimy aby inni napisali ją za nas. 

————————————————————————————————————————————————-

15 sierpnia 2010
Naszym dzieciom

Preambuła

Polska jest wspólnotą w której Polacy tworzą warunki do krzewienia wolności i godności każdego człowieka od początku życia do śmierci.

Prawa do wolności i godności są niezbywalne i przyrodzone człowiekowi. Wolność i godność są podstawami ładu społecznego i gospodarczego w stosunkach wewnątrzpaństwowych oraz w nawiązywanych przez Polskę stosunkach międzynarodowych.

Polska zapewnia Polakom wolność. Brak zniewolenia oraz swoboda podejmowania decyzji umożliwia każdemu wybór własnej drogi do szczęścia. Rodzi poczucie odpowiedzialności za dokonywane wybory osobiste oraz obywatelskie. Godność jest niezbędnym warunkiem rozkwitu wolności. Polska ugruntowuje godność poprzez przyznanie każdemu Polakowi praw do dóbr przyrodzonych, które z natury mają charakter monopolistyczny. Wspólnota gwarantuje każdemu Polakowi finansowanie edukacji i leczenia.

Źródłami postępu cywilizacyjnego jest praca i rozwój nauki dzięki powszechnej edukacji oraz wykorzystywaniu ludzkich talentów. Postęp zwiększa szanse godnego życia dla wszystkich ludzi. Wzrost liczby ludności ułatwia wyławianie talentów, odkrycia i wynalazki. Celem badań jest poznanie i wykorzystanie praw nauki dla czynienia przyjaznego życiu środowiska na Ziemi oraz poza Ziemią.

Polacy chronią wolność i godność wykorzystując własne siły oraz współdziałają w tym celu z bratnimi narodami. Polacy działają w celu pokojowego zakończenia toczących się na świecie wojen.

Polacy kultywują braterskie więzy z narodami, którym bliskie są zasady wolności i godności. Podstawą integracji jest suwerenność każdego narodu. Uznanie i pozycję pierwszego między równymi naród osiąga dzięki postępowi cywilizacyjnemu.
Zasady
Wolność i godność

Wolność i godność umożliwiające najpełniejszy rozkwit szczęścia, pracowitości i pomysłowości ludzkiej.

Polacy korzystają z wolności od niewolnictwa, prześladowań, głodu, ingerencji państwa w zdrowie i biologiczne życie oraz z wolności słowa, sumienia, wyznania, gospodarczej, zgromadzeń i uczestniczenia w życiu publicznym.

Instytucjonalną podstawą godności Polaków jest udział Polaków w równych częściach we własności przedsiębiorstw dysponujących dobrami przyrodzonymi.

Dobrami przyrodzonymi są dobra o charakterze monopolu naturalnego oraz pieniądz. Oprócz pieniądza są nimi bogactwa naturalne, infrastruktura: drogi, wodociągi, sieci energetyczne, rurociągi, pasma częstotliwości do nadawania fal elektromagnetycznych, wiodące szpitale, szkoły i uczelnie wyższe.

Obywatelskie prawo własności do przedsiębiorstw dysponujących dobrami przyrodzonymi przysługuje z mocy prawa w czasie życia Polaka. Prawo to ma charakter osobisty i niezbywalny, nie może być zastawiane. Dochody banku centralnego oraz ze sprzedaży bogactw naturalnych i eksploatacji infrastruktury stanowią prawo korporacyjne. Dochód Polaka z banku centralnego nie podlega egzekucji.

Dochody z dóbr przyrodzonych są podstawą bezpieczeństwa ekonomicznego każdego Polaka bez względu na sytuację w której się znajduje. Są wyrazem solidaryzmu społecznego oraz równości szans.

Polska wyrównuje szanse dzieci, młodzieży oraz grup społecznie wykluczonych poprzez powszechną i obowiązkową edukację. Polacy gwarantują finansowanie edukacji każdemu na każdym szczeblu nauki.

Polacy mają bezwarunkowe prawo do gwarancji finansowania przez Wspólnotę wydatków na ochronę zdrowia. Gwarancja zapewnia leczenie każdemu, nawet nie posiadającemu dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego lub środków własnych.

Każdy kto skorzystał z gwarancji Polaków pokrycia kosztów edukacji oraz leczenia zwraca poniesione przez społeczeństwo nakłady w ciągu swego życia w formie daniny publicznej.
Postęp

Wspólnota zachęca do podejmowania pracy zapewniając wolność jej podejmowania jako przedsiębiorca lub pracownik. Dzięki pracy Polacy stwarzają warunki coraz łatwiejszego zaspokojenia rosnących potrzeb o charakterze materialnymi i niematerialnym. Wzrost liczby pracujących oraz wydajności pracy daje w rezultacie większą liczbę produktów zaspakajających potrzeby. Dzięki masowej produkcji podstawowe potrzeby Polaków są coraz łatwiej zaspakajane i Wspólnota może coraz więcej środków przeznaczyć m.in. na prace badawczo-rozwojowe.

Prace badawczo-rozwojowe oraz rozkrzewienie edukacji i osiągnięć nauki wpływają na wzrost wydajności pracy. Praca przynosi coraz więcej owoców i staję się łatwiejsza i coraz bardziej satysfakcjonująca.

Wydatki Wspólnoty na prace badawczo-rozwojowe generują zapotrzebowanie na talenty. Wykształcenie i innowacyjność są w Polsce źródłami awansu społecznego.

Wspólnota zapewnia ochronę patentową oraz praw autorskich w zakresie nie tworzącym długoterminowego monopolu oraz nie zawłaszczającym dotychczasowego dorobku ludzkości.
Bezpieczeństwo

Bezpieczeństwo wewnętrzne opiera się o prawo Polaków do samoobrony oraz o wysokie sankcje karne dla osób łamiących nakazy prawa. Przyznanie Polakom praw do dóbr przyrodzonych zmniejsza skalę przestępczości.

Bezpieczeństwo zewnętrzne Polacy zapewniają własnymi działaniami, wynikającymi z odwagi, męstwa oraz umiłowania wolności i godności. Głównym celem obrony jest zachowanie potencjału ludnościowego Polski.

Siła obronna Polski opiera się na powszechnym uzbrojeniu Polaków oraz profesjonalnemu dowództwu. Potencjał obronny jest zwiększany dzięki sojuszom militarnym.

Polacy stwarzają warunki do negocjacji pokojowych pomiędzy wszystkimi zwaśnionymi stronami wojen na świecie bez względu na różnice w tym etniczne, religijne i polityczne oraz popełnione zbrodnie. Wspólnota w imię pokoju gwarantuje uczestnikom rozmów pokojowych bezpieczeństwo na terenie Polski. Polacy zachęcają do zawieszenia działań zbrojnych w celu ułatwienia przystąpienia do negocjacji i zawarcia pokoju.
Integracja

Polska nawiązuje więzi, które korzeniami sięgają historycznego braterstwa narodów. Dzięki połączeniu wysiłków narody dynamizują postęp cywilizacyjny oraz zwiększają bezpieczeństwo.

Polska dąży do objęcia integracją wszystkich narodów na zasadzie suwerenności każdego z nich. Każdy naród ma niezbywalne i bezwarunkowe prawo do wypowiedzenia każdej umowy międzynarodowej.

Polacy przywracają więzi braterstwa począwszy od swych etnicznych sąsiadów, z którymi dzielą historię, aż po narody na innych kontynentach, z którymi bliskie więzy zanikły w trakcie kolonizacji Ziemi.

Integracja obejmuje wspólne: przedsięwzięcia naukowe, zasady edukacji, usuwanie skutków klęsk żywiołowych, politykę obronną, wspólny obszar gospodarczy oraz w najwyższej formie wspólne konfederacyjne państwo.

Polska integruje się gospodarczo z narodami zapewniającymi swoim obywatelom wolność i godność. Obywatelska własność banku centralnego oraz przedsiębiorstw dysponujących bogactwami naturalnymi i infrastrukturą zmniejsza różnice majątkowe w obrębie narodów i pomiędzy narodami. Umożliwia to uwolnienie przepływu towarów, oszczędności i inwestycji między narodami celem uczciwej wymiany i inwestycji pomnażających dobrobyt każdego narodu.

Jedną z form integracji jest unia gospodarcza oparta o obywatelską własność przedsiębiorstw dysponujących dobrami przyrodzonymi przez wszystkich obywateli integrujących się narodów. Zwieńczeniem integracji jest zniesienie formalnych granic państwowych dla członków odradzającej się wspólnoty w ramach konfederacji wolnych narodów.

Polacy stosują ograniczenie w przepływie towarów i kapitału w stosunkach z państwami, które wykorzystują nieuczciwe praktyki handlowe i finansowe w celu przejęcia kontroli nad majątkiem Polaków.
Rozwiązania
Edukacja

Edukacja kształtuje zdolność Polaków do logicznego myślenia, umiejętność zdobywania i wykorzystywania informacji o świecie oraz odkrywania praw natury.

Koszty edukacji mogą być pokrywane bezpośrednio przez rodziców uczącego się, przez uczącego się, stypendia oraz przez Wspólnotę.

Zapłata bezpośrednio przez uczącego się jest ułatwiona dzięki jego dochodom z dóbr przyrodzonych.

Zapłata za edukację każdego Polaka jest gwarantowana przez Wspólnotę. Gwarancja przysługuje z mocy prawa bez żadnych dodatkowych procedur poza identyfikacją uczącego się. Środki wypłacone za edukację przez Wspólnotę są zwracane przez uczącego się w formie daniny publicznej. Jej wysokość jest ustalana przez rozłożone ceny usługi edukacyjnej na równe nieoprocentowane raty płatne od ukończenia 25 roku życia przez czas statystycznego dalszego trwania życia nie krócej niż przez 10 lat.

Usługi edukacyjne są świadczone przez prywatne i publiczne szkoły oraz uczelnie wyższe. Własnością Wspólnoty pozostaje podstawowa sieć placówek edukacyjnych, w tym ośrodki uniwersyteckie. Stanowią one część infrastruktury, która stanowi własnością obywatelską. Szkoły publikują wyniki osiągnięte przez uczniów w jednolitych w skali Wspólnoty testach i egzaminach.

Wspólnota wyrównuje szanse grup społecznie wykluczonych przez przyznawanie bezzwrotnych stypendiów edukacyjnych i szkoleniowych. Ich celem jest m.in. zmniejszenie analfabetyzmu pierwotnego i wtórnego oraz społecznej bezradności. Programy te oprócz warstwy edukacyjnej zapewniają również wsparcie psychologiczne.

Edukacja jest promowana jako źródło awansu społecznego oraz postępu cywilizacyjnego.
Nauka

Wspólnota wspiera badania naukowe podstawowe i stosowane poprzez finansowanie ze źródeł publicznych.

Strategicznym celem badań naukowych Polaków są odkrycia i technologie umożliwiające kolonizację przestrzeni kosmicznej w tym: nowe źródła energii, napędy, materiały konstrukcyjne, techniki obliczeniowe, obserwacje kosmosu, tworzenie warunków do życia na innych ciałach niebieskich, pozyskiwanie bogactw naturalnych. Osiągnięcia przemysłu kosmicznego są przenoszone do pozostałych sektorów gospodarki.

Badania mają również charakter militarny. W miarę wzrostu bezpieczeństwa wzrasta udział wydatków na technologie cywilne kosztem technologii wojskowych. Wyniki finansowanych przez Polaków badań mających zastosowanie cywilne są jawne.
Leczenie

Polacy mają wolność wyboru miejsca oraz sposobu leczenia. Alokacja zasobów w sektorze usług zdrowotnych odbywa się na podstawie indywidualnych decyzji zgłaszających popyt pacjentów. Pacjentowi są dostępne różne formy zapłaty ceny za świadczone usługi: bezpośrednio przez leczonego, z dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego oraz z gwarancji Wspólnoty.

Zapłata bezpośrednio przez pacjenta jest ułatwiona dzięki jego dochodom z dóbr przyrodzonych.

Ubezpieczenia zdrowotne są dobrowolne. Wysokość składki nie może być uzależniona od stanu zdrowia i wieku ubezpieczonego.

Każdy Polak ma prawo do gwarancji finansowych Wspólnoty na zapłatę za świadczone mu usługi medyczne. Gwarancja przysługuje z mocy prawa bez żadnych dodatkowych procedur poza identyfikacją leczonego.

Środki wypłacone za leczenie przez Wspólnotę są zwracane przez leczonego w formie daniny publicznej. Jej wysokość jest ustalana przez rozłożone ceny usługi na równe nieoprocentowane raty płatne od ukończenia 25 roku życia przez czas statystycznego dalszego trwania życia nie krócej niż przez 10 lat.

Usługi medyczne są świadczone przez prywatne i publiczne zakłady opieki zdrowotnej. Własnością Wspólnoty pozostaje podstawowa sieć zakładów zdrowotnych, w tym ośrodki uniwersyteckie. Stanowią one część infrastruktury, która stanowi własnością obywatelską.

Ceny usług są ustalane na podstawie umowy pomiędzy zakładem opieki zdrowotnej, a leczonym. Cenniki są publicznie dostępne, a o cenie usługi zakład obowiązany jest informować leczonego w ramach uzyskiwania zgody na rozpoczęcie leczenia. Zakłady opieki zdrowotnej publikują informacje o efektywności leczenia, powikłaniach i śmiertelności.
Ubezpieczenia społeczne

Wspólnotową formę zabezpieczenia społecznego stanowią należne każdemu Polakowi dochody z dóbr przyrodzonych.

Polacy korzystają z wolności form oszczędzania i inwestowania. Korzystanie z funduszy emerytalnych, ubezpieczeń rentowych, na wypadek utraty pracy jest dobrowolne.

Przejście na emeryturę jest indywidualną decyzją każdego Polaka opartą wyłącznie o osobistą kalkulację korzyści i kosztów. Brak przymusu zakończenia aktywności zawodowej umożliwia Wspólnocie odnoszenie korzyści z talentów i doświadczeń Polaków bez względu na osiągnięty wiek.
Demografia

Wspólnota stwarza warunki sprzyjające wzrostowi liczby Polaków.

Dzieci od chwili ustalenia poczęcia mają prawo do dóbr przyrodzonych. W okresie ciąży dochodami z dóbr przyrodzonych dysponuje w imieniu dziecka ciężarna kobieta, po urodzeniu do uzyskania przez dziecko pełnoletniości rodzice lub inni opiekunowie prawni.

Rodzice zrzekający się praw opiekuńczych do dziecka, zwłaszcza nowonarodzonego, mają prawo otrzymać od wspólnoty jednorazowe świadczenie z tytułu trudów ciąży. Z chwilą adopcji dziecka, rodzice adopcyjni wnoszą wspólnocie opłatę zwracającą wypłacone rodzicom biologicznym świadczenie.

Dziecko ma pełne prawo do skorzystania z gwarancji wspólnoty na finansowanie edukacji i leczenia. Nakłady na edukację i leczenie sfinansowane przez wspólnotę w okresie do ukończenia przez Polaka 25 lat, zobowiązany jest on po przekroczeniu tego wieku zwracać wspólnocie w formie daniny publicznej.

Faktyczna dostępność każdego Polaka do usług medycznych zmniejsza śmiertelność. Większa skuteczność leczenia jest wynikiem rozwoju badań naukowych.
Bankowość

Bank centralny w Polsce stanowi własność obywatelską wszystkich Polaków. Bank centralny ma wyłączne prawo emisji pieniądza na terenie Polski. Renta emisyjna stanowi dochód banku centralnego dzielony między jego właścicieli.

Bank centralny utrzymuje podaż pieniądza zapewniającą stabilność średniego poziomu cen. Bank centralny zwiększa podaż pieniądza wraz ze wzrostem gospodarczym wyrażającym się wzrostem ilości towarów na rynku. W przypadku upadłości banku komercyjnego i obniżenia podaży pieniądza bank centralny dokonuje emisji uzupełniającej lukę.

Bank centralny nie finansuje długu publicznego Polski oraz innych państw.

Bank centralny prowadzi bieżące konta o podstawowej funkcjonalności dla jego właścicieli. Koszt ich prowadzenia jest pokrywany przez bank centralny.

Banki komercyjne prowadzą konta bieżące o rozszerzonej i zindywidualizowanej funkcjonalności. Banki komercyjne są zobowiązane utrzymywać w banku centralnym pełne rezerwy od kont bieżących.

Banki komercyjne prowadzące konta bieżące i terminowe nie mogą prowadzić działalności inwestycyjnej na rynku kapitałowym, ani oferować klientom produktów opartych o aktywa rynku kapitałowego, a zwłaszcza pochodnych instrumentów finansowych.
Międzynarodowe przepływy towarów i kapitału

Polacy ułatwiają uczciwą międzynarodową wymianę dóbr i przepływ kapitału w stosunkach z innymi narodami. Wymiana produktów z innymi narodami umożliwia zwiększenie dobrobytu każdego z narodu oraz zacieśnia pokojową współpracę między nimi.

Poprzez ograniczenia w przepływie kapitału, w tym spekulacyjnego, cła i inne bariery Wspólnota utrzymuje sprawiedliwą równowagę w stosunkach z państwami stosującymi nieuczciwe praktyki handlowe i finansowe. Polska znosi te ograniczenia proporcjonalnie do rezygnacji przez państwo z stosowania takich praktyk.
Wymiar sprawiedliwości

Polacy mają prawo do samoobrony. Każde działanie poszkodowanego w trakcie zamachu na jego dobra korzysta z domniemania zagrożenia zdrowia i życia w stopniu uzasadniającym zabicie sprawcy.

Kary dla przestępców są wysokie i mają cel odstraszający. Najwyższym wymiarem kary za najcięższe zbrodnie jest kara śmierci. Kara śmierci nie jest wykonywana, gdy inne państwo na wniosek skazanego zgodzi się osadzić go na swym terytorium celem odbycia kary dożywotniego więzienia.

Elementem wyroku skazującego jest orzeczenie o zadośćuczynieniu poszkodowanemu lub jego rodzinie, w tym za utratę zdolności do pracy i śmierć. Skazani są resocjalizowani poprzez pracę przy utrzymaniu i rozbudowie infrastruktury oraz zapobieganiu oraz usuwaniu skutków klęsk żywiołowych.
Wojsko

Obronę Polski zapewniają: ochotnicza gwardia narodowa oraz zawodowa armia.

Gwardia narodowa jest terytorialną formacją ochotniczą. Gwardia narodowa zapewnia spokój publiczny w czasie klęsk żywiołowych, przeciwdziała ich skutkom, wspiera usuwanie ich skutków. W przypadku wojny potencjał gwardii narodowej jest wykorzystywany do szybkiego rozwinięcia strategicznego polskiej armii. Żołnierze gwardii narodowej w czasie pokoju przechowują broń osobistą, a w okresie zagrożenia bezpieczeństwa Polski również przenośne środki rażenia celów zmechanizowanych i lotniczych przeciwnika.

Armia jest formacją zawodową. Siła armii oparta jest o innowacyjne wykorzystanie osiągnięć nauki do przeciwdziałania agresji przeciwnika. Osiągnięcia armii w badaniach podstawowych oraz stosowanych są stopniowo wykorzystywane do celów pozamilitarnych. Armia działa na wszystkich obszarach działań wojennych z wykorzystaniem najnowocześniejszych środków rozpoznania i rażenia przeciwnika.

Armia organizuje obronę Polski integrując jednostki gwardii narodowej w celu realizacji strategicznego planu obrony narodu. Poszczególne jednostki są zdolne do samodzielnego działania w przypadku dezintegracji systemu dowodzenia.
Władze

Władza ustawodawcza należy do parlamentu oraz prezydenta. Parlament jest jednoizbowy z liczbą posłów nie przekraczającą stu osób. Posłowie są wybierani w jednomandatowych okręgach wyborczych. Podstawowymi kompetencjami parlamentu są decyzje w sprawie wysokości podatków, liczby urzędników, wyrażenie zgody na ratyfikację umów międzynarodowych oraz w sprawie wojny i użycia polskiej armii.

Prezydent jest wybierany w wyborach powszechnych. Prezydent posiada prawo wydawania dekretów z mocą ustawy. Prezydent powołuje radę o charakterze doradczo-naukowym.

Władzę wykonawczą sprawuje premier mianowany przez prezydenta.

Wspólnota jest chroniona przed rozrostem władz poprzez ograniczenie kompetencji władz, określenie maksymalnej liczby urzędników oraz przypisane do finansowania poszczególnych funkcji publicznych konkretnych podatków.
Finanse publiczne

O finansowaniu funkcji publicznych Polacy decydują bezpośrednio lub pośrednio przez swoich przedstawicieli w parlamencie.

Polacy bezpośrednio wpływają na finansowanie usług edukacyjnych i zdrowotnych poprzez decydowanie przez każdego o zakupie danej usługi na rynku i formie płatności za nią. Strumień finansowania tych usług składa się z płatności gotówkowych uczących się i leczących się oraz z płatności funduszu gwarancyjnego zasilanego przez rozłożoną w czasie zapłatę za wyświadczone usługi. Fundusze gwarancyjne mogą być bilansowane ze środków budżetowych w przypadku niedoborów. Ponadto budżet może zasilać fundusze gwarancyjne płatnościami za programy ograniczające wykluczenie społeczne.

Polacy finansują pośrednio przez budżet przede wszystkim badania badawczo-rozwojowe, bezpieczeństwo oraz inwestycje infrastrukturalne. Na finansowanie każdego rodzaj działalności publicznej Wspólnota przeznacza określone podatkowe źródło dochodu.

Zapewnienie godności każdemu Polakowi w zakresie bezpieczeństwa ekonomicznego odbywa się poza systemem finansów publicznych dzięki dochodom z obywatelskiej własności dóbr przyrodzonych.

Podatki mają prostą konstrukcję obniżającą koszt ich wyliczania i poboru. Podatki dochodowe są oparte o zasadę proporcjonalności. Ciężar podatków konsumpcyjnych jest rozłożony w sposób minimalizujący zakłócenia relacji cen na rynku.

Budżet nie może wykazywać deficytu przekraczającego zakumulowane nadwyżki z lat poprzednich.

Informacje o wszystkich nie utajnionych operacjach budżetowych są publicznie dostępne. Dane są jawne na każdym poziomie analitycznym począwszy od operacji jednostkowych, w formie umożliwiającej ich różnorodną agregację. Wspólnota utajnia informacje finansowe wyłącznie w zakresie bezpieczeństwa narodowego.

Partie polityczne nie są finansowane ze środków publicznych Wspólnoty.

http://urbas.blog.onet.pl/

W Święto Matki Boskiej Zielnej 2010 r. i w dziewięćdziesiątą rocznicę wielkiego zwycięstwa nad bolszewikami

Reklamy

Komentarzy 12 to “Zmieniona Polska.”

  1. Andre said

    Uważam,że w języku polskim jest to najkrótsza i najlogiczniejsza Konstytucja!(oczywiście projekt)
    Proponuje przeprowadzić analizę znaczenia kolejnych punktów i dyskusję nad nimi.
    Polecam wszystkim którym kształt Rzeczypospolitej nie jest obcy.

    http://reod.ovh.org/upr/konstytucja.html
    Stanisław Michalkiewicz
    KONSTYTUCJA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
    projekt
    Instytut Liberalno-Konserwatywny
    Lublin 1994
    Wydanie polskie drugie
    ISBN 83-902282-6-2
    Skład i łamanie: JJS (opracowanie HTML Remigiusz Ambroziak 2008)

    1. ROZDZIAŁ I (zasady kardynalne)
    2. ROZDZIAŁ II (władza ustawodawcza: sejm, senat, ustawodawstwo)
    3. ROZDZIAŁ III (prezydent)
    4. ROZDZIAŁ IV (władza sądownicza: postanowienia ogólne, sąd najwyższy, sądy powszechne, prokuratura)
    5. ROZDZIAŁ V (samorząd terytorialny)
    6. ROZDZIAŁ VI (Najwyższa Izna Kontroli)
    7. ROZDZIAŁ VII (godło, barwy, hymn, stolica RP)
    8. ROZDZIAŁ VIII (zmiana konstytucji)
    9. UZASADNIENIE

    ROZDZIAŁ I ¬
    ZASADY KARDYNALNE

    Art. 1

    Polska jest Rzecząpospolitą.

    Art. 2

    1. Władza w Rzeczypospolitej należy do narodu.
    2. Naród stanowią obywatele Rzeczypospolitej Polskiej.

    Art. 3

    1. Naród sprawuje władzę poprzez przedstawicieli.
    2. Władzę ustawodawczą w Rzeczypospolitej Polskiej sprawuje Sejm i Senat, władzę wykonawczą — Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, władzę sądowniczą — Sąd Najwyższy i sądy powszechne.

    Art. 4

    1. Rzeczpospolita Polska strzeże suwerenności narodu, niepodległości i całości państwa, chroni przyrodzone człowiekowi prawa i gwarantuje wolności obywatelskie.
    2. Zakres tych gwarancji określają ustawy.

    Art. 5

    1. Życie, wolność i własność wszystkich na obszarze Rzeczypospolitej jest przedmiotem szczególnej ochrony prawa.
    2. W czasie pokoju kara śmierci może być wymierzona za zabójstwo z winy umyślnej.
    3. Pozbawienie człowieka wolności może nastąpić wyłącznie w związku z popełnieniem przezeń czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę i na podstawie orzeczenia sądu, chyba że został schwytany na gorącym uczynku.
    4. Pozbawienie albo ograniczenie własności może nastąpić wyłącznie na podstawie lub w wykonaniu orzeczenia sądu w związku z popełnieniem przez właściciela czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę lub niewykonaniem zobowiązania umownego, albo wynikającego z ustawy.

    Art. 6

    1. Wszystkie organy państwowe i samorządowe działają na podstawie przepisów prawa.
    2. Każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej mu przez organ państwowy lub samorządowy wskutek czynności urzędowej sprzecznej z prawem.

    Art. 7

    1. Obywatele Rzeczypospolitej Polskiej są równi wobec prawa bez względu na narodowość, rasę, wyznanie, płeć, poglądy polityczne i wszelkie inne poglądy.
    2. Małoletni do lat 18 pozostają pod władzą rodzicielską lub opiekuńczą. Odjęcie rodzicom władzy rodzicielskiej lub jej ograniczenie może nastąpić tylko w drodze orzeczenia sądowego, z powodu popełnienia na szkodę małoletniego czynu zabronionego pod groźbą kary.
    3. Uchylanie się od obowiązków wynikających z władzy rodzicielskiej podlega karze.

    Art. 8

    1. Kościoły rządzą się własnymi prawami. Wszyscy mieszkańcy Rzeczypospolitej Polskiej mogą wykonywać przepisy swej religii oraz sprawować przewidziane w niej obrzędy zarówno prywatnie, jak i publicznie, o ile nie stanowią one czynów zabronionych pod groźbą kary przez ustawę, nie sprzeciwiają się porządkowi publicznemu ani obyczajności publicznej.
    2. Nikt nie może być zmuszony do udziału w czynnościach lub obrzędach religijnych, chyba że pozostaje pod władzą rodzicielską lub opiekuńczą.
    3. Dni świąteczne określa ustawa.

    Art. 9

    1. Nikt nie może, wbrew stronom, podważyć umowy, ani zmienić jej treści, chyba że stanowi ona czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę, wynika z takiego czynu, albo ma go na celu.
    2. Ustanawianie monopoli jest zakazane.

    Art. 10

    Za wyjątkiem stanu wojennego lub stanu wyjątkowego siły zbrojne mogą być użyte tylko na plecenie władz cywilnych w wypadkach przewidzianych ustawami, do uśmierzania rozruchów lub przymusowego wykonania przepisów prawa.

    Art. 11

    1. Nie może być wprowadzona cenzura ani system koncesyjny na wydawanie i rozpowszechnianie druków, audycji radiowych i telewizyjnych.
    2. Sposób emisji audycji radiowych i telewizyjnych określa ustawa.

    ROZDZIAŁ II ¬
    WŁADZA USTAWODAWCZA
    CZĘŚĆ I
    SEJM

    Art. 12

    1. Sejm składa się ze 120 posłów wybranych na cztery lata w głosowaniu powszechnym, bezpośrednim, równym i tajnym.
    2. Prawo wybierania posłów ma każdy obywatel polski, który w dniu wyborów ukończył 21 lat, korzysta z pełni praw cywilnych i zamieszkuje w okręgu wyborczym w dniu wyborów.
    3. Prawo wybieralności ma każdy obywatel polski, mający prawo wybierania do Sejmu.

    Art. 13

    Nie można łączyć mandatu poselskiego z urzędem Prezydenta Rzeczypospolitej, ministra, wiceministra i sekretarza stanu, wojewody i sędziego. Poseł obejmujący płatną służbę w administracji państwowej lub stanowisko sędziego traci mandat.

    Art. 14

    Ważność wyborów stwierdza Sąd Najwyższy.

    Art. 15

    Poseł nie może być zatrzymany ani pociągnięty do odpowiedzialności za swoją działalność w Sejmie, jak i poza Sejmem w czasie trwania mandatu, bez zezwolenia Sejmu. W przypadku schwytania posła na gorącym uczynku, sąd ma obowiązek niezwłocznie powiadomienia o tym Marszałka Sejmu, dla uzyskania zezwolenia Sejmu na aresztowanie i dalsze postępowanie karne. Na żądanie Marszałka Sejmu zatrzymany poseł powinien być niezwłocznie uwolniony.

    Art. 16

    Poseł nie może na swoje ani na obce imię kupować ani dzierżawić mienia państwowego, ani przyjmować zamówień rządowych na dostawy lub roboty. W razie stwierdzenia orzeczeniem Sądu Najwyższego naruszenia niniejszego artykułu, poseł traci mandat.

    Art. 17

    Posłowie otrzymują diety określone regulaminem Sejmu.

    Art. 18

    Kadencja Sejmu rozpoczyna się w dniu pierwszego posiedzenia i trwa do czasu zebrania się posłów na pierwszym posiedzeniu następnej kadencji.

    Art. 19

    1. Pierwsze posiedzenie Sejmu zwołuje Prezydent Rzeczypospolitej najpóźniej 30 dnia od zakończenia wyborów. Sejm wybiera ze swego grona Marszałka i wicemarszałków, którzy składają ślubowanie na ręce Prezydenta. Posłowie składają ślubowanie na ręce Marszałka Sejmu.
    2. Pozostałe posiedzenia Sejmu zwołuje Marszałek. Musi uczynić to w przeciągu dwóch tygodni na żądanie co najmniej jednej czwartej posłów.

    Art. 20

    1. Obrady Sejmu są jawne. Sejm może uchwalić tajność obrad, jeżeli wymaga tego dobro państwa.
    2. Porządek prac Sejmu, rodzaj i liczbę komisji określa regulamin uchwalony przez Sejm.

    Art. 21

    1. Ustawa uchwalona przez Sejm zaskuje moc obowiązującą w czasie przez nią samą określonym, nie wcześniej jednak niż po podpisaniu jej przez Prezydenta i ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw.
    2. Ustawa zmieniająca system podatkowy, wprowadzająca opłaty publiczne, albo nakładająca inne, powszechnie obowiązujące obciążenia finansowe, wchodzi w życie najwcześniej po czterech latach od jej uchwalenia.
    3. Ratyfikacja i wypowiedzenie umowy międzynarodowej następuje w drodze ustawy.

    Art. 22

    Zaciągnięcie pożyczki państwowej albo udzielenie gwarancji finansowej przez państwo może nastąpić tylko w drodze ustawy.

    Art. 23

    1. Ustawa ustala corocznie budżet państwa.
    2. Prezydent przedstawia corocznie Zgromadzeniu Narodowemu sprawozdanie z wykonania budżetu za rok poprzedni.
    3. Wniosek w przedmiocie udzielenia Prezydentowi absolutorium przedstawia Zgromadzeniu Nrodowemu Najwyższa Izba Kontroli.

    Art. 24

    1. Inicjatywa ustawodawcza przysługuje posłom i Senatowi.
    2. Prezydentowi przysługuje prawo inicjatywy ustawodawczej wyłącznie w odniesieniu do ustawy budżetowej.

    CZĘŚĆ II
    SENAT

    Art. 25

    1. Senat składa się z 49 senatorów i jest wybierany na okres kadencji Sejmu.
    2. Prawo wybierania senatorów mają obywatele polscy, piastujący w dniu wyborów do Senatu funkcje publiczne z wyboru.
    3. Prawo wybieralności do Senatu ma każdy obywatel polski, mający prawo wybierania do Sejmu.
    4. Art. 12 ust. 4, art. 13, 16, 17 i 18 stosuje się odpowiednio.

    Art. 26

    Ważność wyborów stwierdza Sąd Najwyższy.

    Art. 27

    1. Kadencja Senatu rozpoczyna się w dniu pierwszego posiedzenia i trwa do czasu zebrania się senatorów na pierwsze posiedzenie następnej kadencji.
    2. Artykuły 19 i 20 stosuje się odpowiednio.

    Art. 28

    Sejm i Senat tworzą Zgromadzenie Narodowe.
    CZĘŚĆ III
    USTAWODAWSTWO

    Art. 29

    1. Uchwaloną ustawę Sejm niezwłocznie przekazuje Senatowi, który w terminie 30 dni podejmuje uchwałę w sprawie jej zatwierdzenia. Po zatwierdzeniu ustawy Senat przekazuje ją niezwłocznie Prezydentowi.
    2. Jeśli Senat w terminie 30 dni nie podejmie uchwały o której mowa w ust. 1, Sejm przekazuje uchwaloną ustawę Prezydentowi.
    3. W razie odmowy zatwierdzenia ustawy Senat przekazuje ją niezwłocznie Sejmowi. Jeśli Sejm nie odrzuci poprawek Senatu, przekazuje ustawę Prezydentowi.
    4. Do odrzucenia poprawek Senatu niezbędna jest większość dwóch trzecich głosów obecnych posłów. W razie odrzucenia poprawek Senatu Sejm przekazuje ustawę Prezydentowi.

    Art. 30

    1. Prezydent podpisuje ustawę w terminie 14 dni od przekazania mu jej przez Sejm lub Senat. Ustawa wchodzi w życie najwcześniej z dniem ogłoszenia jej w Dzienniku Ustaw.
    2. W razie odmowy podpisania ustawy w terminie wskazanym w ust. 1, Prezydent przekazuje ją niezwłocznie Sejmowi z uzasadnieniem odmowy.
    3. W razie odrzucenia veta Prezydent niezwłocznie podpisuje i ogłasza ustawę, jeśli została ona potwierdzona większością głosów Zgromadzenia Narodowego, w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów i senatorów.

    ROZDZIAŁ III ¬
    PREZYDENT

    Art. 31

    1. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wybierany jest na okres lat pięciu w głosowaniu powszechnym, równym, bezpośrednim i tajnym.
    2. Na prezydenta może być wybrany obywatel polski, który ukończył 35 lat i korzysta z pełni praw wyborczych do Sejmu.
    3. Kadencja Prezydenta liczy się od dnia objęcia przez niego urzędu.
    4. Wybory Prezydenta zarządza Marszałek Sejmu nie wcześniej niż na trzy miesiące przed upływem kadencji urzędującego Prezydenta, a w raie opróżnienia urzędu Prezydenta — nie później niż w czternastym dniu po opróżnieniu urzędu, wyznaczając datę wyborów w przeciągu dwóch miesięcy od dnia zarządzenia wyborów.

    Art. 32

    Ważność wyboru Prezydenta stwierdza Sąd Najwyższy.

    Art. 33

    1. Marszałek Sejmu zwołuje Zgromadzenie Narodowe w celu:
    2.
    1. przyjęcia przysięgi od nowo wybranego Prezydenta,
    2. uznania niezdolności Prezydenta do sprawowania urzędu ze względu na stan zdrowia,
    3. rozpatrzenia sprawozdania Prezydenta z wykonania budżetu i przyjęcia uchwały w przedmiocie absolutorium,
    4. rozpatrzenia sprawy postawienia Prezydenta w stan oskarżenia przed Sądem Najwyższym,
    5. rozpatrzenia veta Prezydenta,
    6. powołania lub odwołania Prezesa Najwyższej Izby Kontroli,
    3. Obradom Zgromadzenia Narodowego przewodniczy Marszałek Sejmu.

    Art. 34

    Nowo wybrany Prezydent obejmuje urząd po złożeniu wobec Zgromadzenia Narodowego przysięgi treści następującej:

    Obejmując urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej przysięgam Narodowi Polskiemu, że postanowieniom Konstytucji wierności dochowam, wszelkie niebezpieczeństwa od państwa będę czujnie odwracał, a troskę o jego dobro za naczelny poczytywał sobie obowiązek.

    Art. 35

    1. Prezydent sprawuje władzę wykonawczą w Rzeczypospolitej Polskiej.
    2. Prezydent powołuje i odwołuje ministrów i wojewodów.
    3. Prezydent odwoła ministra również w razie wyrażenia mu votum nieufności przez Sejm.
    4. Votum nieufności wobec ministra Spraw Zagranicznych, ministra Obrony lub ministra Spraw Wewnętrznych wymaga większości dwóch trzecich głosów co najmniej połowy ustawowej liczby posłów.

    Art. 36

    1. Prezydent wydaje rozporządzenia wykonawcze z upoważnienia ustawy.
    2. Rozporządzenie Prezydenta wchodzi w życie po podpisaniu go przez właściwego ministra najwcześniej w dniu ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.

    Art. 37

    1. Jeśli w terminie trzech miesięcy od wniesienia przez Prezydenta projektu ustawy budżetowej do Sejmu nie zostanie mu ona przekazana w trybie przewidzianym w art. 29, Prezydent może rozwiązać Sejm i Senat.
    2. W razie rozwiązania Sejmu i Senatu Prezydent rozpisuje wybory najpóźniej w sześć miesięcy od tej daty.
    3. W okresie między rozwiązaniem Sejmu i Senatu a pierwszym posiedzeniem nowo wybranych Izb, Prezydent wydaje dekrety z mocą ustawy.
    4. Dekrety nie mogą dotyczyć:
    5.
    1. zmiany Konstytucji,
    2. ordynacji wyborczej,
    3. zmiany systemu podatkowego, wprowadzenia opłat publicznych, ani nałożenia innych, powszechnie obowiązujących obciążeń finansowych.
    6. W okresie, o którym mowa w ust. 3, Prezydent nie może również zaciągać w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej zobowiązań międzynarodowych obciążających finanse państwa.

    Art. 38

    1. Urząd ministra tworzy się w drodze ustawy.
    2. Ministrowie na podstawie ustaw i w celu ich wykonania wydają zarządzenia. Prezydent może uchylić zarządzenie wydane przez ministra.
    3. Wojewoda jest organem administracji państwowej i przedstawicielem Prezydenta w województwie.

    Art. 39

    1. Prezydent może wprowadzić stan wojenny na części lub całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeśli wymaga tego zewnętrzne zagrożenie bezpieczeństwa państwa. Z tego samego powodu Prezydent może ogłosić częściową lub powszechną mobilizację.
    2. Prezydent może wprowadzić na czas oznaczony, nie dłuższy niż trzy miesiące, stan wyjątkowy na części lub na całości terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w razie rozruchów wewnętrznych lub rozległych knowań o charakterze zdrady stanu, a także w razie klęski żywiołowej. Przedłużenie stanu wyjątkowego ponad trzy miesiące może nastąpić tylko raz, na mocy uchwały Zgromadzenia Narodowego.
    3. Ograniczenie stosowania art. 5 i art. 9 w stanie wojennym i w stanie wyjątkowym oraz tryb wprowadzania stanu wojennego i stanu wyjątkowego określają ustawy.
    4. W okresie stanu wojennego i stanu wyjątkowego art. 37 nie ma zastosowania. W stanie wojennym nie ma zastosowania art. 21 ust.

    Art. 40

    1. Prezydent za naruszenie konstytucji lub ustaw, a w szczególności w razie odmowy udzielenia mu absolutorium oraz za przestępstwo może być postawiony w stan oskarżenia przed Sądem Najwyższym.
    2. Postawienie Prezydenta w stan oskarżenia przed Sądem Najwyższym może nastąpić uchwałą Zgromadzenia Narodowego, podjętą większością co najmniej dwóch trzecich głosów ustawowej liczby członków Zgromadzenia. Z chwilą postawienia w stan oskarżenia Prezydent tymczasowo nie może sprawować urzędu.

    Art. 41

    1. Opróżnienie urzędu Prezydnta przed upływem kadencji następuje wskutek:
    2.
    1. śmierci,
    2. zrzeczenia się urzędu,
    3. uznania przez Zgromadzenie Narodowe trwałej niezdolności do sprawowania urzędu ze względu na stan zdrowia uchwałą podjętą większością co najmniej dwóch trzecich głosów ustawowej liczby członków Zgromadzenia,
    4. złożenia z urzędu orzeczeniem Sądu Najwyższego.
    3. W razie, gdy urząd Prezydenta jest opróżniony, do czasu objęcia urzędu przez nowego Prezydenta, a także gdy Prezydent tymczasowo nie może sprawować urzędu, zastępuje go Marszałek Sejmu; Marszałek Sejmu zastępuje Prezydenta również po upływie kadencji Sejmu.

    ROZDZIAŁ IV ¬
    WŁADZA SĄDOWNICZA
    CZĘŚĆ I
    POSTANOWIENIA OGÓLNE

    Art. 42

    Nikt nie może być pozbawiony sądu. Żadna ustawa nie może zamykać drogi sądowej dla dochodzenia krzywdy i straty. Nikt nie może być pozbawiony prawa do ochrony.

    Art. 43

    Sądy wymierzają sprawiedliwość w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej.

    Art. 44

    Organizację, właściwość i sposób działania wszelkich sądów określają ustawy.

    Art. 45

    1. Sędziowie są w sprawowaniu swego urzędu niezawiśli.
    2. Orzeczenia sądowe nie mogą być zmienione ani przez władzę ustawodawczą, ani przez wykonawczą.
    3. Prawo darowania lub złagodzenia kary przysługuje wyłącznie Prezydentowi Rzeczypospolitej.
    4. Prezydent nie może korzystać z tego prawa w stosunku do ministrów zasądzonych w związku z pełnieniem przez nich urzędu.
    5. Amnestia może być ogłoszona tylko w drodze ustawy.

    Art. 46

    1. Sędzia może być złożony z urzędu, zawieszony w urzędowaniu, przeniesiony na inne miejsce lub w stan spoczynku wbrew swej woli wyłącznie na mocy orzeczenia sądowego i tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie.
    2. Sędzia nie może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej, ani pozbawiony wolności bez uprzedniej zgody wskazanego przez ustawę sądu, chyba że został schwytany na gorącym uczynku.

    Art. 47

    Rozprawy przed wszystkimi sądami odbywają się jawnie, chyba że ustawa przewiduje wyłączenie jawności.
    CZĘŚĆ II
    SĄD NAJWYŻSZY

    Art. 48

    1. Sędziów Sądu Najwyższego powołuje Senat spośród kandydatów przedstawionych przez Marszałka Sejmu oraz kandydatów przedstawionych przez Prezydenta. Kandydatów do przedstawienia rekomenduje Marszałkowi Sejmu i Prezydentowi Krajowa Rada Sądownictwa.
    2. Uchwała powołująca sędziego Sądu Najwyższego zapada większością co najmniej czterech siódmych głosów ustawowej liczby senatorów.
    3. Uprawnienia, skład i sposób działania Krajowej Rady Sądownictwa określi ustawa.
    4. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego jest powoływany spośród sędziów Sądu Najwyższego oraz odwoływany przez Senat na wniosek Marszałka Sejmu w porozumieniu z Prezydentem. Prezesów Sądu Najwyższego powołuje i odwołuje Senaz na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. Ust. 2 stosuje się odpowiednio.

    Art. 49

    1. Sąd Najwyższy:
    2.
    1. orzeka o zgodności ustaw i dekretów Prezydenta z mocą ustawy z Konstytucją oraz zgodności rozporządzeń Prezydenta i zarządzeń ministrów z Konstytucją i ustawami,
    2. rozpatruje sprawy przeciwko Prezydentowi, wniesione w trybie przewidzianym w art. 40,
    3. orzeka w sprawach sywilnych i karnych.
    3. Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1 lit. a wszczyna się na wniosek posła, senatora oraz Prezydenta. Prezydent może złożyć wniosek o wszczęcie postępowania przed podpisaniem ustawy.

    CZĘŚĆ III
    SĄDY POWSZECHNE

    Art. 50

    Sędziowie powoływani są przez Prezydenta na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa.

    Art. 51

    1. Sędziowie sądów powszechnych podlegają jedynie ustawom.
    2. Na wniosek obywatela sąd może wstrzymać wykonanie decyzji organu administracyjnego do czasu wydania orzeczenia co do jej zgodności z prawem.
    3. Wniosek powinien być sporządzony przez adwokata.

    CZĘŚĆ IV
    PROKURATURA

    Art. 52

    1. Prokuratura czuwa nad ściganiem przestępstw.
    2. Prokuratura podlega ministrowi Sprawiedliwości, który sprawuje funkcję Prokuratora Generalnego.
    3. Sposób powoływania i odwoływania prokuratorów oraz zasady organizacji i postępowania organów prokuratury określa ustawa.

    ROZDZIAŁ V ¬
    SAMORZĄD TERYTORIALNY

    Art. 53

    1. Jednostką samorządu terytorialnego jest gmina.
    2. Gmina posiada osobowość prawną i wykonuje zadania w imieniu własnym, na zasadach określonych przez ustawy.
    3. W zakresie przewidzianym przez ustawy gmina wykonuje zadania administracja państwowej.

    Art. 54

    1. Organem stanowiącym gminy jest rada wybierana przez mieszkańców gminy. Zasady i tryb wybierania określa ustawa.
    2. Rada wybiera organy wykonawcze gminy.

    ROZDZIAŁ VI ¬
    NAJWYŻSZA IZBA KONTROLI

    Art. 55

    1. Najwyższa Izba Kontroli powołana jest do kontroli działalności finansowej i organizacyjno-administracyjnej organów administracji państwowej. Szczegółowy zakres działania oraz organizację Najwyższej Izby Kontroli określa ustawa.
    2. Najwyższa Izba Kontroli podlega Sejmowi i Senatowi.
    3. Prezesa Najwyższej Izby Kontroli powołuje i odwołuje Zgromadzenia Narodowe uchwałą podjętą większością co najmniej dwóch trzecich głosów obecnych na członków Zgrmadzenia Narodowego, na wniosek Marszałka Sejmu.
    4. Prezes Najwyższej Izby Kontroli przedstawia corocznie Sejmowi i Senatowi sprawozdania ze swej działalności.

    ROZDZIAŁ VII ¬
    GODŁO, BARWY, HYMN I STOLICA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

    Art. 56

    1. Godłem Rzeczypospolitej Polskiej jest wizerunek orła białego w koronie w czerwonym polu.
    2. Barwami Rzeczypospolitej Polskiej są kolory biały i czerwony.
    3. Hymnem Rzeczypospolitej Polskiej jest Mazurek Dąbrowskiego.

    Art. 57

    Godło, barwy i hymn Rzeczypospolitej Polskiej podlegają ochronie.

    Art. 58

    Stolicą Rzeczypospolitej Polskiej jest Warszawa.
    ROZDZIAŁ VIII ¬
    ZMIANA KONSTYTUCJI

    Art. 59

    Zmiana Konstytucji może nastąpić tylko w drodze ustawy, uchwalonej przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej większością co najmniej dwóch trzecich głosów, w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów.

    Autor: Stanisław Michalkiewicz
    UZASADNIENIE ¬

    Nikogo chyba nie trzeba przekonywać o potrzebie uchwalenia nowej Konstytucji. Nikogo też zapewne nie trzeba przekonywać, że treść nowej ustawy zasadniczej powinna wychodzić naprzeciw społecznym oczekiwaniom zmiany ustroju społeczno-gospodarczego i takiego ukształtowania ustroju politycznego, ktśry — gwarantując obywatelom jak najszerszy zakres wolności — zapewniłby zarazem sprawne funkcjonowanie organizmu państwowego. Niniejszy projekt tym oczekiwaniom wychodzi naprzeciw.

    Rozwiązania w nim zawarte przesądzają o całkowitej i głębokiej zmianie ustroju państwa, poprzez konsekwentne przeprowadzenie zasady rozdziału władz oraz wzmocnienie władzy wykonawczej przy jednoczesnym egzekwowaniu jednoosobowej odpowiedzialności. Projekt niniejszy nawiązuje do staropolskiej tradycji politycznej, eliminując te elementy, które w przeszłości doprowadziły do anarchii i bezsiły państwa. Wyzwania, przed jakimi Polska stoi dzisiaj i przed jakimi będzie niejednokrotnie stawała w przyszłości, wymagają szczególnej dbałości o takie ukształtowanie procesu podejmowania decyzji, by władze państwowe w żadnej sytuacji nie popadły w stan paraliżu.

    Z drugiej strony, obywatele już na podstawie ustawy zasadniczej powinni mieć rozeznanie nie tylko co do granic sfery, którą mogą swobodnie kształtować przez własne działania, ale i co do sposobu reagowania władzy państwowej w przypadku prób naruszenia ich swobód przez kogokolwiek. Temu celowi służy wyeksponowanie na pierwszym miejscu zasad kardynalnych oraz przyjęcie rozwiązań gwarantujących niezależność i szerokie kompetencje władzy sądowniczej.

    Konstytucja nie przesądza o pomyślności państwa. Układając ją trzeba jednak pamiętać o eliminowaniu rozwiązań, które prawidłowy tok życia społecznego i państwowego mogą deformować, a w szczególności rozwiązań, które w perspektywie mogłyby prowadzić do wyraźnej, trwałej, a zwłaszcza prawnie usankcjonowanej dominacji jakiejś grupy obywateli nad innymi. Dlatego też niniejszy projekt eliminuje jakiekolwiek przywileje grupowe, wychodząc z założenia, iż władza państwowa winna dostrzegać tylko człowieka, obywatela i podatnika. Takie rozwiązanie zapobiegać ma przekształceniu państwa w żerowisko dla tych, którzy w jakikolwiek sposób usiłowaliby takiej transformacji dokonać.

    Państwa w swej historii przeżywają wzloty i okresy gorszej koniunktury. Niekiedy na ich czele stają jednostki wybitne, utalentowane, które potrafią wytyczyć nowe szlaki dziejowe i natchnąć narody entuzjazmem dla sowich projektów. Bywa jednak i tak, że na czele państw stają ludzie mniejszego formatu. Konstytucja powinna więc wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia również i takiej sytuacji, a przyjęte w niej rozwiązania — sprzyjać prawidłowemu biegowi spraw publicznych także i wtedy. niniejszy projekt nie jest sporządzony wedle aktualnych konstelacji personalnych, które w historii kraju stanowią zawsze przemijający epizod, ani wedle ambicji poszczególnych jednostek. Kieruje się dobrem obywateli oraz pomyślnością i sprawnością państwa teraz i w przyszłości.

    Tytuł rozdziału I projektu konstytucji mówi o kardynalnych (fundamentalnych) zasadach, wyznaczających z jednej strony zakres działania państwa, a z drugiej — dyrektywy legislacyjne i interpretacyjne dla systemu prawnego, który na podstawie tej konstytucji byłby tworzony.

    Projekt rozróżnia prawa naturalne i wolności obywatelskie. Prawa naturalne (,,przyrodzone”) państwo ma obowiązek chronić. Te prawa (życie, wolność i własność) przysługują człowiekowi (nie tylko obywatelowi) nie dlatego, że zostały mu przez kogokolwiek nadane, tylko, że stanowią cechą człowieka. Żyje on, jest wolny i sprawuje władztwo nad rozmaitymi rzeczami (własność) i przez żadne głosowanie cech tych utracić nie może. Dlatego też państwo może przyjąć wobec tych przyrodzonych praw tylko funkcję ochronną, co zostało przedstawione w art. 5.

    Wolności obywatelskie natomiast wynikają nie bezpośrednio z natury człowieka, ale ze statusu obywatela i z politycznego ustroju państwa. Zarówno ten status, jak i ustrój może być kształtowany przez suwerena, dlatego te gwarancje praw obywatelskich mogą być określone w ustawach.

    W projekcie odstąpiono od szczegółowego katalogowania tzw. wolności obywatelskich (np. nietykalności mieszkania, czy tajemnicy korespondencji), ponieważ naszym zdaniem wystarczy nakreślić granice ochrony własności, co zostało uczynione w art. 5 ust. 4. Każda rzecz (dom, list) jest czyjąś własnością i osoba nie będąca właścicielem musi powstrzymać się od jej naruszeń. Własność oznacza pełną władzę nad rzeczą, a zatem podejmowanie przez kogokolwiek czynności, które by pełnię tej władzy podważały (np. wtargnięcie na teren czyjejś nieruchomości) może legalnie nastąpić tylko w sytuacji opisanej w art. 5 ust. 4.

    Generalnie projekt kieruje się zasadą, że dozwolone jest wszystko, co nie jest zakazane, a zakazane może być w zasadzie tylko to, co jest przestępstwem albo wykroczeniem. Dotyczy to zwłaszcza wolności umów: art. 9 ust. 1 stanowi odwrócenie dotychczasowej tendencji, wyrażającej się nadrzędnością prawa stanowiącego nad kontraktowym.

    Projekt potwierdza równość obywateli wobec prawa, z jednym wyjątkiem, a mianowicie małoletnich, pozostających pod władzą rodzicielską.Wykonywanie tej władzy pozostaje wszelako pod kontrolą sądową, chociaż zakres tej kontroli pozostawia rodzicom pełną swobodę w wychowaniu własnych dzieci. Z drugiej jednak strony uchylanie się od obowiązków wynikających z władzy rodzicielskiej byłoby karalne.

    Jak wynika z tekstu rozdziału I projektu, byłaby to konstytucja państwa liberalnego, które mogłoby podejmować ingerencje w bardzo ograniczonym zakresie i w konkretnych sytuacjach. Ponieważ jednak sytuacje te oznaczają kolizję z prawem karnym, ingerencja ta musiałaby być z natury rzeczy zdecydowana. I o to właśnie chodzi.

    Wyciągając wnioski z mało zachęcających doświadczeń z pracy ciał kolegialnych nadmiernie rozrośniętych, proponuje się zmniejszyć liczbę posłów do 120, a senatorów do 49. Proponuje się też podnieść dolną granicę wieku uprawniającego do stawania do wyborów. Nie można bowiem utrzymywać stanu, kiedy mężczyznę, który nie ukończył 21 lat prawo uważa (i słusznie, przynajmniej obecnie w Polsce) za niezdolnego do wzięcia odpowiedzialności za własną rodzinę, a jednocześnie uważałoby go zdolnego do wzięcia odpowiedzialności za sprawy państwa. Trzeba te cenzusy wieku ujednolicić.

    W projekcie starano się konsekwentnie odcinać wszelkie możliwości unii personalnych między władzą ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Temu celowi służy m. in. art. 13, nie dopuszczający piastowania mandatu przez kogokolwiek, kto podejmuje płatną służbę w administracji państwowej. Chodzi o to, by poseł nie podlegał służbowo władzy wykonawczej, bo nigdy nie byłoby pewności, czy postępuje w konkretny sposób, bo tak naprawdę uważa, czy realizuje w Sejmie lub Senacie linię polityczną swoich przełożonych. Ten rozdział wzmocniony jest art. 24.

    Art. 16 utrudnia korumpowanie posłów i senatorów przez władzę wykonawczą, a sankcje są surowe. Generalnie w projekcie starano się przeprowadzić zasadę, że o wszystkich sprawach finansowych państwa decyduje parlament (art. 21 ust. 3, art. 22 i art. 23). Gwoli stabilizacji prawa, zwłaszcza w sprawach gospodarczych, wprowadzony został art. 21 ust. 2. Odbiera on zarazem posłom możliwość załatwienia sobie ulg podatkowych (na przykład) w czasie kadencji.

    Wybory do senatu nie są powszechne, a jeśliby uznać je za powszechne, to nie są bezpośrednie. Prawo wybierania mają tzw. obywatele kwalifikowani, to znaczy ci, którzy wcześniej sami zostali wybrani na jakieś funkcje publiczne. To rozwiązanie powinno częściowo udelektować również tych, którzy pragnęli, by Senat stał się izbą samorządową. Niewątpliwie bardzo dużą część elektorów Senatu stanowiliby członkowie władz samorządowych. Wybrany do Senatu może być jednak każdy. Takie ograniczenie kręgu osób wybierających senatorów ma jeszcze jedną bardzo ważną konsekwencję polityczną. Senat wybrany w ten sposób stanowiłby z pewnością zaporę przed zakusami władzy wykonawczej do ograniczania uprawnień władz samorządowych. Praktyka dowodzi, że taka zapora jest niezbędna.

    Porządek ustawodawstwa przyjęty został z tą myślą, by w przypadku kontrowersji między Sejmem i Senatem ten ostatni miał możliwość wystąpienia w roli języczka u wagi (art. 30 ust. 3), co powinno zachęcać Sejm raczej do współpracy z Senatem, niż do zrażania go sobie. Prezydent z kolei, jako wykonawca ustaw, ma prawo przedłożenia swoich zastrzeżeń w formie veta, ale jeśli wola uchwalenia ustawy zostanie stanowczo potwierdzona przez władzę ustawodawczą in corpore, musi tę ustawę wykonać.

    Rozwiązanie przyjęte w art. 29 ust. 3 i 4 powinno zapobiegać powstawaniu tzw. ,,patów legislacyjnych”. Gdy bowiem przyjąć formułę (w art. 29 ust. 3), że Sejm przekazuje ustawę

    Prezydentowi na tym etapie po uwzględnieniu wszystkich poprawek Senatu, to mogłaby się zdarzyć sytuacja, że Sejm nie przyjąłby poprawek Senatu (wystarcza zwykła większość) ani też by ich nie odrzucił (bo np. zabrakłoby głosów do większości kwalifikowanej). Ustawa ta utykałaby wtedy w martwym punkcie, co parę razy zdarzyło się już w Sejmie. Dlaczego w takim razie Sejm w ogóle zajmuje się poprawkami Senatu, skoro tak czy owak przekazuje ustawę Prezydentowi? Dlatego, że okoliczność, czy Sejm odrzucił poprawki Senatu, czy nie stanowić może ważną informację dla Prezydenta, czy stanowisko obu izb jest w sprawie ustawy uzgodnione, czy też — w razie np. złożenia prezydenckiego veta — Senat będzie głosował przeciwko Sejmowi. może to wpłynąć na decyzję Prezydenta, a ponadto ma on prawo wiedzieć takie rzeczy.

    Władza wykonawcza, według projektu, skupia się w osobie Prezydenta. źródłem jego władzy są bezpośrednie wybory powszechne, a więc jest to takie samo źródło, jak w przypadku Sejmu. Prezydent jest zatem — w zakresie władzy przekazanej mu na mocy Konstytucji — czynnikiem wobec parlamentu równorzędnym, a równorzędność tę podkreśla niezależność kadencji Prezydenta od kadencji Parlamentu. Intencją projektu jest wzmocnienie władzy wykonawczej poprzez skupienie decyzji w jednym ośrodku, ale też oparcie funkcjonowania tej władzy na zasadzie jednoosobowej odpowiedzialności i egzekwowaniu tej odpowiedzialności.

    Prezydent zatem samodzielnie powołuje ministrów i wojewodów. Są oni urzędnikami Prezydenta i jest on wobec nich w pozycji przełożonego. Wyraża się to w możliwości uchylenia przez Prezydenta zarządzenia ministra. Ale są to urzędnicy szczególnego rodzaju. W przypadku ministrów, ich urząd nie jest samodzielnie tworzony przez Prezydenta, ale przez Parlament w formie ustawy. Prezydent ma swobodę obsadzania urzędów; ingerencja Sejmu dotyczyć może wyłącznie ministrów i tylko w postaci votum nieufności. Szczególny charakter i szczególną pozycję ministra podkreśla okoliczność, że konieczna jest jego zgoda, by rozporządzenie Prezydenta nabrało mocy prawnej. Podpisując tę zgodę bierze minister na siebie polityczną odpowiedzialność z to konkretne rozporządzenie.

    Projekt nie przewiduje ani urzędu premiera, tj. pierwszego ministra, ani też Rady Ministrów, jako organu kolegialnego. Wynika to z zasady jednoosobowej odpowiedzialności.

    Sejm kontroluje władzę wykonawczą już to poprzez votum nieufności wobec ministra, już to — tym razem wraz z Senatem, jako Zgromadzenie Narodowe — kontroluje samego Prezydenta głównie przez decyzje w sprawie absolutorium.

    Zgodnie bowiem z tym projektem, Prezydent ma ogromną władzę, ale wszystkie decyzje w sprawach finansowych zastrzeżone są do wyłącznej gestii parlamentu. Innymi słowy, Prezydent nie jest na bieżąco krępowany ingerencją Sejmu, ale o każdą złotówkę musi prosić parlament i z każdej złotówki przed parlamentem się rozliczyć. W razie nieprawidłowej realizacji budżetu projekt przewiduje bardzo surową sankcję. Brak zgody parlamentu na absolutorium jest równoznaczne z postawieniem Prezydenta w stan oskarżenia przez Sądem Najwyższym za naruszenie ustawy budżetowej. Czy naruszenie miało miejsce, czy nie — o tym orzeka Sąd Najwyższy, podobnie jak o konsekwencjach, jakie ewentualne naruszenie ustawy budżetowej może za sobą pociągnąć. Taką konsekwencją może być złożenie Prezydenta z urzędu. Tego rodzaju uprawnienia parlamentu wprost uniemożliwiłyby Prezydentowi lekceważenie go, zwłaszcza że — jak pamiętamy — Prezydent nie ma inicjatywy ustawodawczej i już z tego powodu musi jakoś z parlamentem, a przynajmniej jego znaczącą częścią, współpracować.

    Prezydent ma prawo rozwiązania parlamentu tylko w przypadku i z powodu jego bezczynności w sprawie budżetu.

    Wtedy też, wyjątkowo, ma prawo wydawania dekretów, w ograniczonym zakresie.

    Wśród uprawnień Prezydenta (których nie ma potrzeby w tekście Konstytucji szczegółowo wyliczyć, bo jest on depozytariuszem władzy wykonawczej) są również możliwości wprowadzenia stanu wojennego i wyjątkowego. Warunkiem wprowadzenia stanu wojennego jest zewnętrzne zagrożenie bezpieczeństwa państwa. Rozwiązanie przyjęte w projekcie idzie zatem trochę dalej, niż inne propozycje, formułujące ten warunek w postaci ,,zbrojnej napaści”. Przy współczesnych sposobach dokonywania owej ,,napaści” oczekiwanie z wprowadzeniem stanu wojennego do czasu, aż ona nastąpi, mogłoby skutkować pozbawieniem się przez państwo możliwości skutecznej obrony. ,,Zewnętrzne zagrożenie bezpieczeństwa” jest warunkiem również łatwym do zobiektyzowania, a daje władzy państwowej niezbędną swobodę manewru.

    Skutkiem wprowadzenia stanu wojennego, jeśli chodzi o materie konstytucyjne, byłoby ograniczenie bezwzględnej ochrony własności (np. dopuszczenie możliwości rekwizycji mienia dla potrzeb obronnych) — oczywiście w rozmiarach i trybie przewidzianym odpowiednimi ustawami. W stanie wojennym nie obowiązywałoby również czteroletnie vacatio legis dla ustaw podatkowych, by umożliwić państwu natychmiastową mobilizacją zasobów finansowych dla potrzeb wojennych. i wreszcie w stanie wojennym można by odstąpić od ograniczenia stosowania kary śmierci tylko do zabójstw z winy umyślnej. Jak pamiętamy, w rozdziale I ograniczenie takie ma zastosowanie tylko ,,w czasie pokoju”.

    Jeśli idzie o stan wyjątkowy, to dołożono starań o sformułowanie warunków w formie spisów stanów faktycznych (,,rozruchy wewnętrzne” lub ,,rozległe knowania o charakterze zdrady stanu”), wychodząc z założenia, że nie powinno się formułować takich warunków przy pomocy pojęć, których interpretacja uzależniona jest od poglądów politycznych (np. ,,dobro państwa”). W przypadku stanu wojennego i wyjątkowego Prezydent nie mógłby rozwiązać parlamentu.

    Władza sądownicza jest według projektu trzecią, równorzędną władzą w państwie, powołaną do strzeżenia prawa, którego podstawowym źródłem jest właśnie Konstytucja. W ,,Postanowieniach ogólnych” zawarte są normy odnoszące się do wszystkich sądów i sędziów, a także — w art. 42 — uprawnienia mieszkańców Rzeczypospolitej Polskiej do korzystania właśnie z drogi sądowej w razie naruszenia przysługujących im praw.

    Projekt wprowadza zasadę niezawisłości sędziów i niezależności sądów. Ta ostatnia wyraża się w zakresie zmiany orzeczeń sądowych przez jakąkolwiek władzą inną niż sądownicza. Wyjątkiem jest przysługujące Prezydentowi prawo łaski i możliwość uchwalenia ustawy amnestyjnej przez Sejm. Wyjątkiem od możliwości stosowania prawa łaski przez Prezydenta jest zakaz przewidziany w art. 45 ust. 4; chodzi o to, by uniemożliwić władzy wykonawczej bezkarne łamanie prawa.

    Projekt utrzymuje dotychczasowe uprawnienia samorządu sędziowskiego (Krajowej Rady Sądownictwa), modyfikując je w przypadku wyboru sędziów sądu Najwyższego. Sąd ten bowiem niezależnie od innych jego kompetencji (badanie i orzekanie o zgodności ustaw z Konstytucją oraz zgodności dekretów, rozporządzeń Prezydenta i zarządzeń ministrów z Konstytucją i ustawami), jest sądem właściwym dla Prezydenta Rzeczypospolitej. Ponieważ Prezydenta w stan oskarżenia stawia Zgromadzenie Narodowe, przeto wskazane jest, by w prezentacji kandydatów na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego obydwie te władze ze sobą współdziałały. tryb tego współdziałania określa art. 48 ust. 1 i 4. zarówno Prezydent, jak i Marszałek Sejmu mogą przedstawić Senatowi kandydatów wybranych przez siebie, ale spośród osób rekomendowanych im przez Krajową Radę Sądownictwa. Wstępnej selekcji kandydatów dokonuje zatem samorząd sędziowski, a więc sami sędziowie. Marszałek Sejmu i Prezydent mogą przedstawić Senatowi kandydatury tych samych osób, ale mogą też przedstawić różnych kandydatów.Wybór należy do Senatu i odbywa się na podstawie uchwały podjętej kwalifikowaną większością głosów. Projekt nie przewiduje kadencyjności sędziów Sądu Najwyższego; odwołanie może nastąpić tylko z funkcji Pierwszego Prezesa lub prezesów Sądu Najwyższego, ale osoby odwołane z tych funkcji nadal pozostają sędziami Sądu Najwyższego.

    Jeśli chodzi o sędziów powszechnych, to podlegają oni ustawom, tzn. nie są powołani do badania legalności praw należycie ogłoszonych, ale — na wniosek obywatela — mogą powstrzymać wykonanie każdej indywidualnej decyzji administracyjnej do czasu stwierdzenia jej zgodności z prawem. Ta możliwość rezerwowana jest tylko dla obywateli polskich m. in. dlatego, by nie hamować tą drogą np. decyzji o wydaleniu uciążliwego cudzoziemca z terytorium państwowego. Ponieważ — z uwagi na art. 9 ust. 1 i art. 5 ust. 4 — materialny zakres decyzji administracyjnych zostałby znacznie zawężony — można zrezygnować z przydawania tego uprawnienia cudzoziemcom, zwłaszcza w sytuacji, gdy na mocy art. 6 ust. 2 i art. 42 mają oni możność dochodzenia szkody przed sądami polskimi. Wprowadzenie przymusu adwokackiego (art. 51 ust. 3) ma na celu uchronienie sądów przed zalewem wniosków oczywiście bezzasadnych bądź niefachowo umotywowanych.

    Jak wynika z przepisów Rozdziału IV, projekt nie przewiduje dalszego istnienia różnego rodzaju trybunałów, ani wyodrębnionego sądownictwa administracyjnego. Sądownictwo jest jednolite, a istotną zmianą w istniejącej procedurze karnej byłaby konieczność przywrócenia urzędu sędziego śledczego. Projekt ten nie przewiduje również urzędu rzecznika praw obywatelskich, ponieważ urząd taki potrzebny jest w ustrojach i systemach prawnych przewidujących bardzo daleko idącą ingerencję organów państwowych, zwłaszcza administracyjnych w życie obywateli. Projekt niniejszy, poprzez wprowadzenie gwarancji w art. 4, 5, 6 ust. 2, art. 9 ust. 1 i art. 42 powoduje całkowitą zbędność tego urzędu.

    Z podobnych względów kompetencje prokuratury zostały ograniczone do czuwania nad ściganiem przestępstw. W dotychczasowych regulacjach prokuratura ,,strzegła praworządności”, co jednak wyrażało się m. in. w tym, że mogła odmówić wszczęcia postępowania, zamykając w wielu, często uzasadnionych przypadkach, drogę sądową ze względów politycznych. Niniejszy projekt, sytuując sądownictwo na tyle na ile to możliwe poza zasięgiem bezpośrednich politycznych wpływów i dając możliwość bezpośredniego dostępu do sądu, oddaje strzeżenie praworządności w ręce władzy sądowniczej.

  2. Andre said

    A TUTAJ CELEM PORÓWNANIA KONSTYTUCJA USA ZE WSZYSTKIM POPRAWKAMI
    (Również krótka i jasna)
    Warto się zapoznać i przeanalizować i myślę że w oparciu o te dwa akty konstytucyjne ( Michalkiewicz i USA) powinniśmy dążyć do zapisów KONSTYTUCJI RZECZYPOSPOLITEJ

    KONSTYTUCJA STANÓW ZJEDNOCZONYCH AMERYKI

    My, Naród Stanów Zjednoczonych,
    w celu umocnienia Unii, ugruntowania sprawiedliwości,
    zapewnienia ładu wewnętrznego i środków na wspólną obronę,
    stworzenia warunków sprzyjających powszechnemu dobrobytowi,
    zabezpieczenia dla nas i dla potomnych błogosławieństw wolności,
    ustanawiamy i przyjmujemy tę oto
    Konstytucję Stanów Zjednoczonych Ameryki.

    ARTYKUŁ I

    § 1. Władzę ustawodawczą sprawować będzie Kongres Stanów Zjednoczonych, który będzie się składał z Senatu i Izby Reprezentantów.

    § 2. Izba Reprezentantów składać się będzie z posłów wybieranych co dwa lata przez ludność Stanów, przy czym w każdym Stanie czynne prawo wyborcze posiadać będzie każdy, kto posiada czynne prawo wyborcze do tej izby stanowego ciała ustawodawczego, która jest liczniejsza.

    Nie może być wybrana do Izby Reprezentantów osoba, która nie ukończyła dwudziestu pięciu lat życia, nie była przez osiem lat obywatelem Stanów Zjednoczonych i w chwili wyboru nie była mieszkańcem Stanu, z którego ją wybrano.

    Liczba posłów do Izby Reprezentantów i suma podatków bezpośrednich będzie podzielona między należące do Unii Stany w stosunku do liczby ich mieszkańców; liczba ta zostanie ustalona po uwzględnieniu liczby wszystkich ludzi wolnych (łącznie z pozostającymi w służbie na określoną liczbę lat, lecz z wyłączeniem nie podlegających opodatkowaniu Indian), oraz po dodaniu trzech piątych liczby wszystkich innych osób. Obliczenie będzie dokonane po raz pierwszy w ciągu trzech lat od daty rozpoczęcia pierwszej sesji Kongresu Stanów Zjednoczonych, a następnie co dziesięć lat w sposób określony ustawą. Posłów nie może być więcej niż jeden na trzydzieści tysięcy, lecz każdy Stan musi mieć przynajmniej jednego posła; zanim zostanie dokonane pierwsze obliczenie, Stan New Hampshire będzie miał prawo wybrać trzech, Massachusetts ośmiu, Rhode Island i Providence Plantations jednego, Connecticut pięciu, Nowy Jork sześciu, New Jersey czterech, Pensylwania ośmiu, Delaware jednego, Maryland sześciu, Wirginia dziesięciu, Karolina Północna pięciu, Karolina Południowa pięciu i Georgia trzech posłów.

    Gdy w którymkolwiek Stanie otworzy się wakans poselski, władza wykonawcza tego Stanu rozpisze wybory dla jego wypełnienia.

    Izba Reprezentantów dokona wyboru Przewodniczącego i innych funkcjonariuszy Izby; ona też będzie miała wyłączne prawo stawiania w stan oskarżenia za nadużycia popełnione w czasie sprawowania urzędu.

    § 3. Senat Stanów Zjednoczonych składać się będzie z senatorów, po dwóch z każdego Stanu, wybranych przez stanowe ciała ustawodawcze na sześć lat; każdy senator będzie miał jeden głos.

    Natychmiast po zebraniu się w wyniku pierwszych wyborów, senatorowie zostaną podzieleni na trzy grupy, tak równe jak będzie to możliwe. Mandaty senatorów z pierwszej grupy wygasną po upływie dwóch lat, z drugiej po czterech, a z trzeciej – po sześciu; tak, by można było co dwa lata dokonywać wyboru jednej trzeciej ogólnej liczby senatorów; jeśli wskutek rezygnacji bądź z innej przyczyny powstanie wakans w okresie przerwy między sesjami zgromadzenia ustawodawczego któregoś ze Stanów, władzy wykonawczej tego Stanu przysługiwać będzie prawo powoływania na okres poprzedzający zapełnienie wakansu przez zgromadzenie ustawodawcze.

    Nie może być senatorem osoba, która nie ukończyła trzydziestu lat życia, nie była obywatelem Stanów Zjednoczonych przez dziewięć lat oraz nie była w chwili wyboru mieszkańcem Stanu, z którego ją wybrano.

    Senatowi będzie przewodniczyć wiceprezydent Stanów Zjednoczonych, ale prawo głosu będzie miał tylko w wypadku równego podziału głosów senatorów.

    Senat sam wybierze swoich funkcjonariuszy, jak również przewodniczącego pro tempore w razie nieobecności wiceprezydenta lub gdy będzie on wykonywał obowiązki Prezydenta Stanów Zjednoczonych.

    Senatowi będzie przysługiwać wyłączne prawo rozpatrywania oskarżeń o nadużycia popełnione w związku ze sprawowaniem urzędu. Senatorowie uczestniczący w zwołanym w tym celu posiedzeniu złożą przysięgę lub oświadczenie w miejsce przysięgi. Rozprawie przeciw Prezydentowi Stanów Zjednoczonych będzie przewodniczył Prezes Sądu Najwyższego. Nikt nie może być uznany za winnego bez zgody dwóch trzecich obecnych na posiedzeniu senatorów.

    W sprawie o nadużycie popełnione w związku ze sprawowaniem urzędu można skazać tylko na usunięcie z zajmowanego urzędu i pozbawienie prawa pełnienia w imieniu Stanów Zjednoczonych jakiegokolwiek urzędu honorowego, powierniczego lub odpłatnego; skazany będzie jednak mógł – na mocy prawa powszechnego – być pociągnięty do odpowiedzialności sądowej, sądzony i skazany.

    § 4. Czas, sposób i miejsce wyboru senatorów i posłów będą w każdym Stanie określone przez stanowe zgromadzenia ustawodawcze; jednakże Kongres może zmieniać obowiązujące lub ustanawiać nowe przepisy dotyczące czasu i sposobu wyboru senatorów i posłów.

    Kongres będzie się zbierał przynajmniej raz w roku, w pierwszy poniedziałek grudnia, chyba że wyznaczy inny dzień.

    § 5. Każda z Izb stanowić będzie o prawomocności wyborów i o uprawnieniach swoich członków. Quorum stanowić będzie zwykła większość członków każdej Izby; każda Izba, nawet przy obecności mniej niż połowy swoich członków, może odraczać sesję z dnia na dzień i zmuszać nieobecnych członków do przybycia na obrady w taki sposób i wyznaczać takie kary dyscyplinarne, jakie uzna za właściwe.

    Każda Izba może ustalać regulamin obrad, karać członków za niewłaściwe zachowanie oraz większością dwóch trzecich wykluczyć członka ze swego grona.

    Każda z Izb prowadzić będzie diariusz obrad, który okresowo podawany będzie do wiadomości publicznej z wyjątkiem ustępów, które Izba uzna za tajne; na żądanie jednej piątej członków każdej z Izb zarządzone będzie w każdej sprawie głosowanie imienne i wyniki takiego głosowania zamieszczone będą w diariuszu.

    Podczas sesji Kongresu żadna z Izb nie będzie mogła bez zgody drugiej odroczyć posiedzenia na dłużej niż trzy dni ani przenieść obrad gdzie indziej niż miejsce zasiadania obu Izb.

    § 6. Posłowie pobierać będą za swoją służbę określone ustawą wynagrodzenie ze Skarbu Stanów Zjednoczonych. Będą korzystać z przywileju nietykalności osobistej w okresie uczestnictwa w sesji odnośnej Izby oraz w drodze na sesję i z powrotem, z wyjątkiem wypadków zdrady, przestępstwa pospolitego lub zakłócenia spokoju publicznego; nie wolno ich również pociągać do odpowiedzialności poza Senatem lub Izbą Reprezentantów za przemówienia wygłoszone podczas obrad Kongresu.

    Przez cały czas trwania mandatu senatorowie i posłowie nie mogą być powoływani na jakiekolwiek urzędy państwowe ani na takie, za sprawowanie których podwyższono w tym okresie wynagrodzenie; w okresie sprawowania państwowych funkcji urzędowych żadna osoba nie może być członkiem Senatu lub Izby Reprezentantów.

    § 7. We wszystkich ustawach skarbowych inicjatywa należeć będzie do Izby Reprezentantów; Senatowi jednak – tak jak przy innych ustawach – przysługuje prawo wnoszenia albo aprobowania poprawek.

    Każdy projekt ustawy uchwalony przez Izbę Reprezentantów i Senat nabierze mocy prawnej dopiero po przedstawieniu Prezydentowi Stanów Zjednoczonych; w razie zgody, Prezydent podpisze projekt, w przeciwnym razie odeśle go wraz ze swoimi zastrzeżeniami do tej Izby, od której był wniesiony; Izba wciągnie zastrzeżenia Prezydenta do swojego diariusza i przystąpi do ich rozpatrzenia. Jeżeli po rozpatrzeniu zastrzeżeń Izba większością dwóch trzecich głosów ponownie uchwali projekt, będzie on wraz z zastrzeżeniami Prezydenta odesłany do drugiej Izby, która go również rozpatrzy; tu uchwalony większością dwóch trzecich głosów staje się ustawą. Ale we wszystkich tego rodzaju wypadkach głosowanie w obu Izbach musi być imienne, a nazwiska głosujących za i przeciw powinny być wniesione do diariusza każdej z Izb. Jeżeli Prezydent nie zwróci projektu w ciągu dziesięciu dni (nie licząc niedziel) od daty otrzymania go wówczas projekt taki staje się ustawą, chyba że sesja Kongresu została odroczona i Prezydent nie może wskutek tego zwrócić projektu.

    Wszelkie rozporządzenia, rezolucje lub uchwały wymagające zgody Senatu i Izby Reprezentantów (z wyjątkim uchwał o odroczeniu sesji) winny być przedstawione Prezydentowi Stanów Zjednoczonych; zanim wejdą one w życie, muszą uzyskać zgodę Prezydenta, a w razie odmowy z jego strony muszą być ponownie uchwalone większością dwóch trzecich głosów Senatu i Izby Reprezentantów, zgodnie z postanowieniami i przepisami dotyczącymi projektów ustaw.

    § 8. Kongres będzie miał prawo:

    – nakładać i ściągać podatki, cła, opłaty i akcyzy, spłacać długi, stanowić w sprawach obrony i powszechnego dobra Stanów Zjednoczonych, wszystkie jednak podatki, opłaty i akcyzy mają być jednolite na całym obszarze Stanów Zjednoczonych;

    – zaciągać pożyczki państwowe;

    – regulować obrót handlowy z obcymi państwami, pomiędzy Stanami i z plemionami indiańskimi;

    – ustanawiać jednolite przepisy naturalizacyjne oraz jednolite dla całego obszaru Stanów Zjednoczonych przepisy o bankructwie;

    – bić monetę, ustalać jej wartość oraz wartość monet zagranicznych, i ustalać jednostki wag i miar;

    – wymierzać kary za podrabianie papierów wartościowych i monety obiegowej Stanów Zjednoczonych;

    – zakładać urzędy pocztowe i sieci dróg;

    – popierać postęp nauk i sztuk użytecznych przez zabezpieczenie na pewien okres praw autorskich i praw do wynalazków;

    – tworzyć sądy niższej instancji niż Sąd Najwyższy;

    – określać piractwo i przestępstwa dokonywane na morzu oraz przestępstwa przeciw prawu międzynarodowemu i wyznaczać kary;

    – wypowiadać wojny, wystawiać listy kaperskie, oraz stanowić w sprawach łupu na morzu i lądzie;

    – wystawiać i utrzymywać wojsko, z tym że budżet uchwalany na ten cel nie może obejmować dłuższego okresu niż dwa lata;

    – wystawiać i utrzymywać marynarkę wojenną;

    – ustanawiać zasady dowodzenia oraz regulaminy dla sił lądowych i morskich;

    – powoływać milicję w celu wymuszenia posłuchu dla praw Unii, uśmierzenia powstań i odpierania najazdów;

    – dbać o organizację, uzbrojenie i wyszkolenie milicji oraz sprawować władzę nad tą jej częścią, która będzie powołana do służby na rzecz Stanów Zjednoczonych; zastrzega się dla poszczególnych Stanów prawo mianowania oficerów milicji i prawo szkolenia jej w zgodzie z regulaminami ustanowionymi przez Kongres;

    – stanowić wszystkie bez wyjątku ustawy dla dystryktu (obszaru o boku nie dłuższym niż dziesięć mil), który drogą cesji przez określone Stany i za zgodą Kongresu może stać się siedzibą rządu Stanów Zjednoczonych, oraz sprawować analogiczną władzę nad każdym miejscem, zakupionym za zgodą władzy ustawowej Stanu, w którym ono się znajduje, pod budowę fortów, magazynów, arsenałów, stoczni i innych użytecznych budynków

    – oraz stanowić wszelkie ustawy potrzebne i właściwe do wykonania wyżej wyszczególnionych oraz innych uprawnień przekazanych na mocy tej Konstytucji rządowi Stanów Zjednoczonych, któremukolwiek departamentowi lub urzędnikowi.

    § 9. Wjazd lub wwóz takich osób, których dopuszczenie na swój teren którykolwiek z obecnie istniejących Stanów uzna za właściwe, nie może być zabroniony przez Kongres przed rokiem tysiąc osiemset ósmym; wolno jednak w wypadku takiego wwozu nakładać podatek lub cło w wysokości nie przekraczającej dziesięciu dolarów od osoby.

    Przywilej Habeas Corpus nie może ulec zawieszeniu, chyba że w wypadku rebelii lub inwazji wymagać tego będą względy bezpieczeństwa publicznego.

    Nie będą stanowione prawa wymierzone przeciwko jednostkom ani prawa ex post facto.

    Nie będzie nakładane pogłówne ani inne podatki bezpośrednie inaczej niż proporcjonalnie w oparciu o spisy ludności, których sporządzenie zostało nakazane powyżej.

    Nie będą nakładane cła ani podatki na towary eksportowane z któregokolwiek Stanu.

    Nie wolno poprzez rozporządzenia regulujące obroty handlowe lub podatki faworyzować portów jednego Stanu na niekorzyść portów innych Stanów; żaden statek płynący do lub z któregoś Stanu nie może być zmuszany do zawijania, uzyskiwania zezwoleń ani do płacenia ceł w innym Stanie.

    Nie wolno wydatkować pieniędzy ze Skarbu Państwa inaczej jak tylko na podstawie preliminarzy uchwalonych z mocą ustawy; od czasu do czasu będą ogłaszane sprawozdania dochodów i wydatków państwowych.

    Stany Zjednoczone nie będą nadawały żadnych tytułów szlacheckich; żadnej osobie piastującej jakikolwiek urząd z ramienia Stanów Zjednoczonych, odpłatny lub powierniczy, nie wolno będzie bez zgody Kongresu przyjmować darów, pensji, urzędu lub tytułu od jakiegokolwiek króla, księcia lub obcego państwa.

    § 10. Żaden Stan nie może zawierać traktatów, przymierzy lub zawiązywać konfederacji, wystawiać listów kaperskich, bić monety, wypuszczać listów zastawnych, zezwalać na spłacanie długów przy pomocy jakichkolwiek środków płatniczych innych niż złoto i srebro; stanowić praw skierowanych przeciwko określonej osobie, stanowić praw ex post facto lub praw, które ograniczałyby odpowiedzialność za zobowiązania wynikające z umów, lub nadawać jakichkolwiek tytułów szlacheckich.

    Żaden Stan nie będzie nakładał bez zgody Kongresu ceł i opłat wwozowych z wyjątkiem takich opłat, które są konieczne dla umożliwienia stanowi wykonywania przepisów inspekcyjnych; cały zaś przychód netto z wszystkich ceł i opłat nałożonych przez Stan na import lub eksport będzie przelany na Skarb Stanów Zjednoczonych; wszelkie przepisy dotyczące tych spraw podlegać będą kontroli Kongresu i będą mogły być przez Kongres zmieniane

    Żaden Stan nie będzie bez zgody Kongresu opodatkowywał statków od tonażu, nie będzie utrzymywał wojska ani marynarki wojennej w czasie pokoju, nie będzie zawierał traktatów ani związków z innym Stanem lub z obcym państwem; nie będzie też prowadził wojny, chyba że padł ofiarą inwazji lub zanalazł się w oczywistym i bezpośrednim niebezpieczeństwie, które czyniło zwłokę niedopuszczalną.

    ARTYKUŁ II

    § 1. Władza wykonawcza należeć będzie do Prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki. Będzie on sprawował urząd przez okres czterech lat i wraz z Wiceprezydentem, wybranym na ten sam okres, wybierany jest w sposób następujący:

    Każdy Stan wyznaczy – w sposób ustalony przez jego legislaturę – elektorów w liczbie równej łącznej liczbie senatorów i posłów do Izby Reprezentantów zasiadających z ramienia tego Stanu w Kongresie; elektorem nie może jednak zostać senator, poseł ani żadna osoba sprawująca w imieniu Stanów Zjednoczonych jakikolwiek urząd powierniczy lub odpłatny.

    Elektorzy zbiorą się w swoich Stanach i w głosowaniu tajnym oddadzą głosy na dwie osoby, z których przynajmniej jedna będzie mieszkańcem tego co oni Stanu. Sporządzą również wykaz wszystkich osób, an które oddali głosy, uwidaczniając liczbę głosów oddanych na każdą z nich; listę tę poświadczą swoimi podpisami i prześlą w zapieczętowanej kopercie do siedziby rządu Stanów Zjednoczonych na ręce przewodniczącego Senatu. Przewodniczący Senatu otworzy wszystkie koperty w obecności Senatu i Izby Reprezentantów i dokona obliczenia głosów. Osoba, na którą padła największa liczba głosów, zostanie Prezydentem, jeśli liczba ta stanowi większość ogólnej liczby elektorów; gdyby jednak większość taką otrzymała więcej niż jedna osoba lub gdyby głosy rozłożyły się po równi, Izba Reprezentantów dokona w głosowaniu tajnym wyboru jednej z nich na urząd Prezydenta; gdyby zaś żadna osoba nie otrzymała takiej większości, wówczas Izba w ten sam sposób dokona wyboru spośród pięciu osób, na które padło najwięcej głosów. Przy wyborze Prezydenta Izba głosować będzie jednak Stanami i cała reprezentacja jednego Stanu będzie miała jeden głos; quorum stanowić będzie po jednym lub więcej posłów z dwóch trzecich Stanów, a wybór będzie dokonany większością głosów wszystkich Stanów. W każdym wypadku osoba, która po dokonaniu wyboru Prezydenta posiadać będzie najwięcej głosów oddanych na nią przez elektorów, zostanie Wiceprezydentem. Gdyby jednak pozostały dwie lub więcej osób z równą ilością głosów, wówczas wyboru Wiceprezydenta dokona Senat w głosowaniu tajnym.

    Kongres ma prawo wyznaczyć dzień wyboru elektorów i dzień oddania przez nich głosów; terminy te będą obowiązywać na całym obszarze Stanów Zjednoczonych.

    Nie może zostać Prezydentem osoba, która nie jest obywatelem Stanów Zjednoczonych urodzonym w tym państwie, która nie była obywatelem Stanów Zjednoczonych w chwili uchwalania tej Konstytucji; nie może zostać Prezydentem osoba, która nie ukończyła trzydziestu pięciu lat życia i nie jest stałym mieszkańcem Stanów Zjednoczonych od czternastu lat.

    W przypadku złożenia Prezydenta z urzędu lub wskutek jego śmierci, ustąpienia albo niezdolności do wykonywania obowiązków tego urzędu, władzę i obowiązki Prezydenta przejmie Wiceprezydent; Kongres wyznaczy w drodze ustawy osobę upoważnioną do przejęcia urzędu Prezydenta w przypadku usunięcia z urzędu, śmierci, ustąpienia lub niezdolności do wykonywania obowiązków zarówno przez Prezydenta, jak i Wiceprezydenta; wyznaczona przez Kongres osoba będzie pełnić te obowiązki do czasu ustania niezdolności lub wyboru nowego Prezydenta.

    W określonych terminach Prezydent będzie otrzymywał za swoją służbę wynagrodzenie, które w okresie jego kadencji nie ulegnie zwiększeniu ani zmniejszeniu; w okresie sprawowania urzędu Prezydent nie będzie poza tym otrzymywał żadnego wynagrodzenia ani od Stanów Zjednoczonych, ani od żadnego ze Stanów.

    Przed objęciem urzędu Prezydent złoży następującą przysięgę lub oświadczenie w miejsce przysięgi: �Przysięgam (lub oświadczam) uroczyście, że będę wiernie wykonywał obowiązki Prezydenta Stanów Zjednoczonych oraz że zrobię wszystko co jest w mej mocy, aby dochować, strzec i bronić Konstytucji Stanów Zjednoczonych�.

    § 2. Prezydent jest Wodzem Naczelnym armii i marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych oraz milicji Stanów w przypadku powołania jej do czynnej służby na rzecz Stanów Zjednoczonych; może on żądać od kierowników departamentów rządowych pisemnej opinii we wszystkich sprawach należących do kompetencji tych urzędów; Prezydent ma prawo zawieszania lub darowania kary za przestępstwa przeciw Stanom Zjednoczonym, z wyjątkiem kar wynikłych z postawienia w stan oskarżenia za nadużycia popełnione w czasie sprawowania urzędu.

    Prezydent ma prawo, w porozumieniu z Senatem i za zgodą dwóch trzecich obecnych na posiedzeniu senatorów, zawierać traktaty; w porozumieniu i za zgodą Senatu będzie mianował ambasadorów, ministrów pełnomocnych i konsulów, sędziów Sądu Najwyższego oraz wszystkich innych urzędników Stanów Zjednoczonych, sposób powoływania których nie został w tej Konstytucji ustalony inaczej lub zostanie ustalony w drodze ustawy; Kongres może jednak w drodze ustawy przyznać prawo mianowania urzędników niższych szczebli – jeśli uzna to za właściwe – Prezydentowi, sądom lub kierownikom departamentów.

    Prezydent będzie miał prawo obsadzania wszystkich wakansów powstałych podczas przerw w obradach Senatu; nominacje te wygasną z końcem najbliższej sesji Senatu.

    § 3. Prezydent będzie okresowo informował Kongres o stanie spraw państwa i będzie przedkładał Kongresowi do rozpatrzenia propozycje działań, których podjęcie uzna za konieczne i właściwe; w wyjątkowych przypadkach będzie miał prawo zwoływać sesję połączonych Izb lub jednej z nich, a w przypadku braku porozumienia między nimi co do terminu odroczenia obrad, będzie miał prawo zdecydować o terminie odroczenia; będzie przyjmował ambasadorów i ministrów pełnomocnych; będzie czuwał nad wiernym przestrzeganiem prawa i będzie mianował wszystkich urzędników Stanów Zjednoczonych.

    § 4. Prezydent, Wiceprezydent i każdy urzędnik państwowy będą złożeni z urzędu w przypadku postawienia ich w stan oskarżenia za nadużycia popełnione w czasie sprawowania urzędu oraz w przypadku skazania za zdradę, przekupstwo lub inne zbrodnie i przestępstwa.

    ARTYKUŁ III

    § 1. Władzę sądową w Stanach Zjednoczonych sprawować będzie Sąd Najwyższy oraz sądy niższe, które Kongres będzie z biegiem czasu tworzyć i ustanawiać. Sędziowie Sądu Najwyższego i sądów niższych instancji będą nieusuwalni i w określonych terminach będą otrzymywać za swoją służbę wynagrodzenie, które w okresie sprawowania przez nich urzędu nie ulegnie zmniejszeniu.

    § 2. Władza sądowa rozciąga się na wszystkie kwestie prawne, które mogą się wyłonić w związku z treścią Konstytucji, praw obowiązujących w Stanach Zjednoczonych oraz traktatów zawartych przez Stany Zjednoczone i tych, które będą zawarte przez nie w przyszłości; władza sądowa rozciągać się będzie na wszystkie sprawy dotyczące ambasadorów, innych ministrów pełnomocnych i konsulów; na wszystkie sprawy admiralicji i prawa morskiego; na spory, w których Stany Zjednoczone będą stroną; na spory pomiędzy dwoma lub więcej Stanami, pomiędzy którymkolwiek ze Stanów i obywatelami innego Stanu oraz pomiędzy obywatelami różnych Stanów; na spory pomiędzy obywatelami tego samego Stanu dochodzącymi swoich praw do ziemi nadanej przez różne Stany, oraz pomiędzy Stanami lub ich obywatelami a państwami obcymi, ich obywatelami lub poddanymi.

    We wszystkich sprawach dotyczących ambasadorów, ministrów pełnomocnych i konsulów, oraz w sprawach, w których stroną będzie Stan, właściwą instancją będzie Sąd Najwyższy. We wszystkich innych wymienionych wyżej sprawach Sąd Najwyższy będzie instancją odwoławczą, z wyjątkiem tych spraw, co do których Kongres postanowi inaczej, ustalając odpowiednie przepisy.

    We wszystkich sprawach karnych, z wyjątkiem tych, które wniesiono w związku z popełnieniem nadużyć w okresie sprawowania urzędu, przewód sądowy będzie się odbywał przed ławą przysięgłych w tym Stanie, w którym przestępstwo zostało popełnione; jednakże jeśli przestępstwo zostanie popełnione na obszarze nie należącym do żadnego ze Stanów, proces odbędzie się w miejscu lub miejscach ustalonych przez Kongres.

    § 3. Za zdradę przeciw Stanom Zjednoczonym uważać się będzie wszczęcie przeciw nim wojny lub sprzymierzenie się z ich nieprzyjaciółmi, udzielanie im pomocy i poparcia. Za zdradę stanu można skazać tylko na jawnej rozprawie sądowej, na podstawie zeznań dwóch świadków lub na podstawie przyznania się do winy.

    Kongres będzie miał prawo ustanowić karę za zdradę, ale żaden wyrok nie może powodować skutków prawnych dla zstępnych skazanego lub przepadku majątku na okres dłuższy niż okres życia skazanego.

    ARTYKUŁ IV

    § 1. Każdy Stan będzie uznawał wszystkie dokumenty publiczne, rejestry i protokoły sądowe wszystkich innych Stanów. Kongres może w drodze ogólnie obowiązującej ustawy określić sposób uwierzytelniania tych dokumentów, rejestrów i protokołów oraz wynikających z nich skutków prawnych.

    § 2. Obywatele każdego Stanu będą korzystać z tych samych praw i przywilejów, z których korzystają obywatele wszystkich innych Stanów.

    Osoba oskarżona w jednym Stanie o zdradę, zbrodnię lub przestępstwo pospolite, która zbiegłaby do innego Stanu i tam została schwytana, będzie na żądanie władzy wykonawczej Stanu, z którego zbiegła, wydana władzom Stanu, w którym popełniła zdradę, zbrodnię lub przestępstwo pospolite.

    Żadna osoba, na której ciąży obowiązek służby lub wykonywania pracy w którymkolwiek ze Stanów z mocy prawa obowiązującego w tym Stanie, nie może w przypadku zbiegnięcia do innego Stanu być zwolniona z wykonywania żadnego z tych obowiązków na mocy praw obowiązujących w Stanie, do którego zbiegła, lecz będzie wydana na żądanie strony, na której rzecz ma wykonywać te obowiązki.

    § 3. Kongres może przyjmować do Unii nowe Stany; nowe Stany nie będą jednak tworzone lub organizowane na obszarze objętym jurysdykcją innego Stanu; nie będą tworzone przez łączenie dwóch lub więcej Stanów, ani części Stanów, bez zgody legislatury odnośnych Stanów i bez zgody Kongresu.

    Kongres będzie miał prawo unieważniać oraz ustanawiać wszelkie przepisy i zarządzenia dotyczące terytoriów lub innych dóbr stanowiących własność Stanów Zjednoczonych; niniejsza Konstytucja nie będzie interpretowana w sposób, który poddawałby w wątpliwość tytuł własności Stanów Zjednoczonych lub któregokolwiek ze Stanów.

    § 4. Stany Zjednoczone gwarantują każdemu Stanowi wchodzącemu w skład tej Unii republikańską formę rządów, będą bronić każdego z nich przed inwazją oraz na żądanie władzy ustawodawczej lub wykonawczej (w przypadku gdy ustawodawcza zebrać się nie może) przed zaburzeniami wewnętrznymi.

    ARTYKUŁ V

    Ilekroć dwie trzecie członków obu Izb uznają to za potrzebne, Kongres będzie wnosił poprawki do tej Konstytucji, albo na żądanie dwóch trzecich ogólnej liczby Stanów zwoła zgromadzenie, którego zadaniem będzie wniesienie projektu poprawek; w obu przypadkach poprawki staną się ważną pod każdym względem częścią tej Konstytucji, jeśli zostaną ratyfikowane przrez władze ustawodawcze trzech czwartych ogólnej liczby Stanów lub przez zgromadzenia w trzech czwartych Stanów, w zależności od tego, który z tych sposobów ratyfikacji Kongres uzna za właściwy; żadna jednak poprawka wniesiona przed rokiem tysiąc osiemset ósmym nie może pod żadnym względem naruszyć treści pierwszego i czwartego ustępu §u 9 Artykułu I; żaden Stan nie będzie bez swej zgody pozbawiony takiej samej liczby głosów w Senacie, jaka przysługuje innym Stanom.

    ARTYKUŁ VI

    Wszelkie długi i zobowiązania zaciągnięte przed wejściem w życie tej Konstytucji będą obowiązywały Stany Zjednoczone rządzące się tą Konstytucją tak samo jak wtedy, kiedy obowiązywały Artykuły Konfederacji.

    Niniejsza Konstytucja i ustawy Stanów Zjednoczonych, które na jej podstawie zostaną uchwalone, oraz wszystkie traktaty zarówno już istniejące, jak i zawierane w przyszłości przez Stany Zjednoczone, stanowić będą najwyższe prawo dla całego państwa i obowiązywać będą sędziów we wszystkich Stanach, nawet jeśli postanowienia konstytucji stanowych lub praw stanowych są odmienne.

    Senatorowie i posłowie do Izby Reprezentantów, o których była mowa powyżej, członkowie ciał ustawodawczych Stanów oraz wszyscy urzędnicy i sędziowie zarówno Stanów Zjednoczonych, jak i poszczególnych Stanów będą przed objęciem urzędu składali przysięgę lub oświadczenie w miejsce przysięgi, że będą przestrzegać niniejszej Konstytucji; objęcie jakiegokolwiek urzędu lub stanowiska państwowego w Stanach Zjednoczonych nie będzie jednak uzależnione od złożenia jakiegokolwiek oświadczenia dotyczącego przynależności do jakiegokolwiek wyznania.

    ARTYKUŁ VII

    Ratyfikacja przez konwencję dziewięciu Stanów wystarczy do wejścia w życie tej Konstytucji wśród Stanów w ten sposób ją ratyfikujących.

    Uchwalono jednomyślnie przez Stany reprezentowane na Zgromadzeniu siedemnastego dnia września Roku Pańskiego tysiąc siedemset osiemdziesiątego siódmego, a dwunastego roku niepodległości Stanów Zjednoczonych; co niniejszym poświadczamy naszymi podpisami.

    George Washington, Przewodniczący i delegat Wirginii
    New Hampshire – John Langdon, Nicholas Gilman
    Massachusetts – Nathaniel Graham, Rufus King
    Connecticut – Wm. Saml. Johnson, Roger Sherman
    Nowy Jork – Wil. Livingston, David Brearley, Wm. Paterson, Jona. Dayton
    Pensylwania – B. Franklin, Thomas Mofflin, Robt. Morris, Geo. Clymer, Thos. FitzSimons, Jared Ingersoll, James Wilson, Gouv. Morris
    Delaware – Geo. Read, Gunning Bedford jun., John Dickinson, Richard Bassett, Jaco. Broom
    Maryland – James McHenry, Daniel of Saint Thomas’ Jenifer, Danl. Carroll
    Wirginia – John Blair, James Madison Jr.
    Karolina Północna – Wm. Blount, Rich’d Dobbs Spaight, Hugh Willamson
    Karolina Południowa – J. Rutledge, Charles Cotesworth Pinckney, Charles Pinckney, Pierce Butler
    Georgia – William Few, Abr. Baldwin
    Poświadczył William Jackson, Sekretarz.
    POPRAWKI

    Pierwsze dziesięć Poprawek znane jest pod nazwą Karty Praw

    POPRAWKA I

    Kongres nie może stanowić ustaw wprowadzających religię albo zabraniających swobodnego wykonywania praktyk religijnych; ani ustaw ograniczających wolność słowa lub prasy, albo naruszających prawo do spokojnego odbywania zebrań i wnoszenia do rządu petycji o naprawę krzywd.
    1791

    POPRAWKA II

    Dobrze zorganizowana milicja jest niezbędna dla bezpieczeństwa wolnego państwa; prawo ludzi do posiadania i noszenia broni nie może być naruszone.
    1791

    POPRAWKA III

    W czasie pokoju wojsko nie będzie kwaterowane w żadnym domu bez zgody właściciela, a w czasie wojny też tylko w sposób prawem określony.
    1791

    POPRAWKA IV

    Nie będzie naruszane prawo ludzi do bezpieczeństwa osobistego, nietykalności mieszkania, dokumentów i ruchomości, oraz zapewniające ochronę przed nieuzasadnionymi rewizjami i sekwestrami. Nakaz rewizji lub aresztowania może być wydany jedynie przez sąd na podstawie uzasadnionego podejrzenia, popartego przysięgą lub oświadczeniem, przy czym dokładnie musi być wymienione miejsce rewizji oraz osoby i rzeczy, które mają być obłożone aresztem.
    1791

    POPRAWKA V

    Nikt nie będzie pociągany do odpowiedzialności za zbrodnię główną lub inne hańbiące przestępstwo bez zalecenia lub postawienia w stan oskarżenia przez Wielką Ławę Przysięgłych; przepis ten nie dotyczy członków wojska, marynarki wojennej ani milicji, będącej w służbie czynnej podczas wojny lub zagrożenia publicznego. Nie wolno też tej samej osoby sądzić ani narażać na karę śmierci lub karę cielesną dwukrotnie za to samo przestępstwo; ani też nie wolno wymagać od oskarżonego w sprawie karnej by świadczył przeciwko sobie, ani pozbawiać go życia, wolności lub mienia inaczej niż w drodze czyniącej zadość istotnym wymaganiom sprawiedliwości. Nie wolno też przejąć prywatnej własności na użytek publiczny bez słusznego odszkodowania.
    1791

    POPRAWKA VI

    We wszystkich sprawach karnych oskarżonemu przysługuje prawo do szybkiej i jawnej rozprawy przed bezstronną ławą przysięgłych w tym Stanie i okręgu, w którym przestępstwo zostało popełnione, przy czym okręg ma być uprzednio prawnie ustalony. Oskarżonego należy pouczyć o charakterze i przyczynie oskarżenia, postawić go wobec świadków oskarżenia, w razie potrzeby pod przymusem sprowadzić świadków świadczących na jego korzyść i zapewnić mu obrońcę.
    1791

    POPRAWKA VII

    W sprawach opartych na prawie zwyczajowym, gdy wartość przedmiotu sporu przekracza 20 dolarów, prawo do rozprawy przed sądem przysięgłych będzie zachowane, a żadna sprawa osądzona przez przysięgłych nie może być ponownie rozpatrywana przez jakikolwiek inny sąd Stanów Zjednoczonych, jak tylko w zgodzie z postanowieniami prawa zwyczajowego.
    1791

    POPRAWKA VIII

    Nie wolno żądać nadmiernych kaucji i wymierzać nadmiernych grzywien ani też stosować kar okrutnych lub wymyślnych.
    1791

    POPRAWKA IX

    Wymienienie w Konstytucji określonych praw nie oznacza zniesienia lub ograniczenia innych praw, przysługujących ludowi.
    1791

    POPRAWKA X

    Uprawnienia, których Konstytucja nie powierzyła Stanom Zjednoczonym ani nie wyłączyła z właściwości poszczególnych Stanów, przysługują nadal poszczególnym Stanom bądź ludowi.
    1791

    POPRAWKA XI

    Władzy sądowej Stanów Zjednoczonych nie należy rozumieć w taki sposób, jakby rozciągała się na jakiekolwiek powództwo wytoczone lub dochodzone według zasad prawa lub słuszności przeciwko jednemu ze zjednoczonych Stanów przez obywateli innego Stanu albo przez obywateli lub poddanych jakiegokolwiek państwa obcego.
    1795

    POPRAWKA XII

    Elektorzy zbierają się w swoich Stanach i głosują za pomocą kartek na Prezydenta i Wiceprezydenta, przy czym przynajmniej jeden z nich nie powinien być mieszkańcem tego Stanu, co elektorzy; kandydatów na Prezydenta i Wiceprezydenta wymieniają na osobnych kartkach. Następnie sporządzają osobne listy, wymieniając na jednej z nich wszystkich kandydatów na Prezydenta, a na drugiej wszystkich kandydatów na Wiceprezydenta oraz liczbę głosów oddanych na każdego z nich, po czym podpisują i poświadczają listy oraz przesyłają pod pieczęcią do siedziby naczelnych władz Stanów Zjednoczonych na ręce Prezydenta Senatu. Prezydent Senatu otwiera wszystkie poświadczone listy w obecności Senatu i Izby Reprezentantów, po czym następuje obliczanie głosów. Osoba, która uzyskała największą liczbę głosów, oddanych na Prezydenta, zostaje Prezydentem, jeżeli liczba ta przekracza połowę ogólnej liczby wyznaczonych elektorów; jeżeli nikt nie uzyskał takiej większości, Izba Reprezentantów niezwłocznie wybiera w głosowaniu za pomocą kartek Prezydenta spośród trzech osób zamieszczonych na liście, które w głosowaniu na Prezydenta uzyskały najwięcej głosów. Przy takim jednak wyborze Prezydenta liczy się głosy Stanami, a każdemu Stanowi przysługuje jeden głos; quorum wynosi dwie trzecie Stanów, z których każdy reprezentowany jest choćby przez jednego przedstawiciela, a dla wyboru trzeba uzyskać głosy ponad połowy Stanów. Jeżeli zaś Izba, mając prawo wyboru, nie dokona go (do południa najbliższego 20 stycznia), urząd Prezydenta przejmuje Wiceprezydent, podobnie jak w razie śmierci lub w innym przypadku niezdolności Prezydenta, przewidzianym w konstytucji. Osoba, która uzyskała największą liczbę głosów oddanych na Wiceprezydenta, zostaje Wiceprezydentem, jeżeli liczba ta jest wyższa od połowy ogólnej liczby wyznaczonych elektorów. Gdy nikt takiej większości nie uzyskał, wówczas Wiceprezydenta wybiera Senat spośród dwu osób na liście, które uzyskały najwięcej głosów; quorum wynosi wówczas dwie trzecie ogółu senatorów, a dla wyboru trzeba uzyskać głosy ponad połowy ogółu senatorów. Na urząd Wiceprezydenta nie może być jednak wybrana osoba, która w myśl konstytucji nie może być wybrana na urząd Prezydenta Stanów Zjednoczonych.
    1804

    POPRAWKA XIII

    § 1. Nie będzie w Stanach Zjednoczonych lub jakimkolwiek miejscu podległym ich władzy ani niewolnictwa, ani przymusowych robót, chyba że jako kara za przestępstwo, którego sprawca został skazany zgodnie z prawem.

    § 2. Kongres ma prawo zapewnić wykonanie niniejszego artykułu przez odpowiednie ustawodawstwo.
    1865

    POPRAWKA XIV

    § 1. Każdy, kto urodził się lub naturalizował w Stanach Zjednoczonych i podlega ich zwierzchnictwu, jest obywatelem Stanów Zjednoczonych i tego Stanu, w którym zamieszkuje. Żaden stan nie może ogłosić ani narzucić jakiegokolwiek prawa, które ograniczałoby prawa i wolności obywateli Stanów Zjednoczonych; w żadnym stanie nie wolno też nikogo pozbawiać życia, wolności ani własności, bez przepisanego prawem postępowania; nie można też na obszarze jego jurysdykcji odmówić komukolwiek jednakowej ochrony prawnej.

    § 2. Liczba mandatów do Izby Reprezentantów zostaje rozdzielona między poszczególne Stany odpowiednio do liczby mieszkańców, przy uwzględnieniu wszystkich mieszkańców Stanu, z wyjątkiem nie opodatkowanych Indian. Jednak zmniejszeniu ulega podstawa ustalenia reprezentacji tych Stanów, w których przy wyborze elektorów dla wyboru Prezydenta lub Wiceprezydenta albo przy wyborach reprezentantów do Kongresu albo stanowych urzędników władzy wykonawczej lub sądowej, albo członków ciała ustawodawczego jakakolwiek część męskiej ludności Stanu, pomimo ukończenia dwudziestu jeden lat i posiadania obywatelstwa Stanów Zjednoczonych, pozbawiona jest praw wyborczych albo w jakiejkolwiek mierze ograniczona w tych prawach z innych względów, niż udział w buncie lub popełnienie innego przestępstwa; zmniejszenie reprezentacji następuje w takim stosunku, w jakim liczba upośledzonych obywateli płci męskiej pozostaje do ogólnej liczby męskich obywateli tego Stanu, mających ukończone dwadzieścia jeden lat.

    § 3. Nie może zostać senatorem ani reprezentantem w Kongresie albo elektorem Prezydenta i Wiceprezydenta ani też sprawować w służbie Stanów Zjednoczonych lub poszczególnego Stanu jakiegokolwiek urzędu cywilnego lub wojskowego, kto poprzednio jako członek Kongresu lub funkcjonariusz Stanów Zjednoczonych albo któregokolwiek Stanu złożył przysięgę na konstytucję Stanów Zjednoczonych, a następnie wziął udział w powstaniu lub buncie przeciwko niej albo udzielał jej wrogom pomocy lub poparcia. Jednak niezdolność ta może być zniesiona przez Kongres większością dwu trzecich głosów.

    § 4. Nie będzie poddawana w wątpliwość ważność zadłużenia Stanów Zjednoczonych, powstałego zgodnie z prawem, nie wyłączając długów zaciągniętych dla opłacenia uposażeń i nagród za zasługi przy tłumieniu powstania i buntu. Natomiast Stany Zjednoczone ani żaden ze Stanów nie może przejąć ani spłacać jakiegokolwiek długu lub zobowiązania, zaciągniętego dla poparcia powstania lub buntu przeciwko Stanom Zjednoczonym, ani też jakiegokolwiek roszczenia z tytułu utraty lub oswobodzenia niewolnika, a wszelkie tego rodzaju długi, zobowiązania i roszczenia uznaje się za sprzeczne z prawem i nieważne.

    § 5. Kongres ma prawo zapewnić wykonanie przepisów niniejszego artykułu przez odpowiednie ustawodawstwo.
    1868

    POPRAWKA XV

    § 1. Ani Stany Zjednoczone, ani żaden Stan nie może pozbawić ani ograniczyć praw wyborczych obywateli Stanów Zjednoczonych ze względu na rasę, kolor skóry lub poprzednie niewolnictwo.

    § 2. Kongres ma prawo zapewnić wykonanie niniejszego artykułu przez odpowiednie ustawodawstwo.
    1870

    POPRAWKA XVI

    Kongres ma prawo nakładać i ściągać podatki od wszelkiego rodzaju dochodów i nie musi przy tym uwzględniać ani proporcjonalnego rozdziału między poszczególne Stany, ani też jakichkolwiek szacunków lub spisów ludności.
    1913

    POPRAWKA XVII

    Senat Stanów Zjednoczonych składa się z senatorów, wybieranych po dwu przez ludność każdego Stanu na sześć lat. Każdemu senatorowi przysługuje jeden głos. W każdym Stanie wyborcy muszą odpowiadać warunkom, jakie są przewidziane dla tej izby ciała ustawodawczego, która ma liczniejszy skład.

    W razie powstania w Senacie wakansów z jakiegokolwiek Stanu władza wykonawcza tego Stanu powinna dla ich obsadzenia zarządzić wybory. Dopuszcza się, aby w każdym Stanie ciało ustawodawcze upoważniało władzę wykonawczą do przejściowego wyznaczenia przedstawicieli na okres, dopóki o obsadzeniu mandatów nie zadecyduje lud w wyborach określonych przez ciało ustawodawcze.

    Niniejszej poprawki nie należy rozumieć w taki sposób, aby mogła mieć zastosowanie do wyboru lub kadencji senatora, który został wybrany, zanim poprawka ta weszła w życie jako część składowa Konstytucji.
    1913

    POPRAWKA XVIII

    § 1. Niniejszym zabrania się, poczynając od roku po przyjęciu niniejszego artykułu, wytwarzania, sprzedaży i przewozu przeznaczonych do spożycia napojów wyskokowych, jak również ich importu i eksportu ze Stanów Zjednoczonych oraz jakiegokolwiek obszaru podległego ich zwierzchnictwu.

    § 2. Kongres i poszczególne Stany są w równej mierze uprawnione do zapewnienia przez odpowiednie ustawodawstwo wykonania niniejszego artykułu.

    § 3. Artykuł ten nie wejdzie w życie, jeżeli w ciągu siedmiu lat od przedstawienia go przez Kongres Stanom nie zostanie zgodnie z przepisami Konstytucji ratyfikowany przez ciała ustawodawcze poszczególnych Stanów jako poprawka do Konstytucji.
    1919

    POPRAWKA XIX

    Stany Zjednoczone ani którykolwiek ze Stanów nie może obywateli Stanów Zjednoczonych pozbawić praw wyborczych ani ograniczyć ich ze względu na płeć.

    Kongres ma prawo zapewnić przez odpowiednie ustawodawstwo wykonanie niniejszego artykułu.
    1920

    POPRAWKA XX

    § 1. Kadencja Prezydenta i Wiceprezydenta upływa w południe dnia 20 stycznia, a kadencja senatorów i członków Izby Reprezentantów w południe dnia 3 stycznia tego roku, w którym kadencja upłynęłaby, gdyby niniejszy artykuł nie został przyjęty; w powyższych terminach rozpoczyna się następna kadencja.

    § 2. Kongres zbiera się co najmniej raz do roku, a pierwsze posiedzenie rozpoczyna w południe dnia 3 stycznia, chyba że ustawa określi inny dzień.

    § 3. Jeżeliby w czasie, wyznaczonym jako początek kadencji Prezydenta, Prezydent-elekt już nie żył, wówczas Prezydentem zostałby Wiceprezydent-elekt. Jeżeliby Prezydent nie został wybrany przed terminem wyznaczonym jako początek jego kadencji, albo jeżeliby Prezydent-elekt nie odpowiadał wymogom przepisanym dla Prezydenta, wówczas obowiązki jego przejmuje Wiceprezydent-elekt do czasu ustalenia Prezydenta, odpowiadającego tym wymogom. Kongres może w drodze ustawy określić, kto i w jakim trybie obrany przejmuje obowiązki Prezydenta, w razie gdy ani Prezydent-elekt, ani Wiceprezydent-elekt nie odpowiada przepisanym wymogom. Osoba ta pełni wówczas obowiązki, dopóki nie zostanie ustalony Prezydent lub Wiceprezydent, odpowiadający przepisanym wymogom.

    § 4. Kongres może w drodze ustawy określić zasady postępowania w przypadkach, gdy prawo wyboru Prezydenta przechodzi na Izbę Reprezentantów, a jedna z osób, spośród których ma się dokonać wyboru, zmarła, oraz gdy prawo wyboru Wiceprezydenta przechodzi na Senat, a jedna z osób, spośród których ma się dokonać wyboru, zmarła.

    § 5. §§ 1 i 2 wchodzą w życie dnia 15 października następującego po ratyfikacji niniejszego artykułu.

    § 6. Niniejszy artykuł nie wejdzie w życie, jeżeli w ciągu siedmiu lat od przedstawienia go Stanom nie zostanie ratyfikowany jako poprawka do Konstytucji przez ciała ustawodawcze trzech czwartych ogółu Stanów.
    1933

    POPRAWKA XXI

    § 1. Niniejszym uchyla się artykuł będący osiemnastą poprawką do Konstytucji Stanów Zjednoczonych.

    § 2. Przewóz lub wwóz do poszczególnych Stanów, terytoriów lub posiadłości Stanów Zjednoczonych napojów wyskokowych w celu ich dalszej dostawy lub spożycia na miejscu jest zabroniony, jeżeli sprzeciwia się miejscowemu ustawodawstwu.

    § 3. Artykuł ten nie wejdzie w życie, jeżeli w ciągu siedmiu lat od przedstawienia go Stanom przez Kongres nie zostanie zgodnie z przepisami Konstytucji ratyfikowany przez konwencję poszczególnych Stanów jako poprawka do Konstytucji.
    1933

    POPRAWKA XXII

    § 1. Nikt nie może być wybrany na urząd Prezydenta więcej niż dwa razy, a kto sprawował urząd Prezydenta albo pełnił funkcję w czasie kadencji innej osoby przez ponad dwa lata nie może być wybrany na urząd Prezydenta więcej niż jeden raz. Niniejszy artykuł nie ma jednak zastosowania do osoby pełniącej urząd Prezydenta w czasie zaproponowania tego artykułu przez Kongres ani też nie stoi na przeszkodzie, aby osoba sprawująca urząd Prezydenta lub pełniąca jego funkcję w czasie ratyfikowania niniejszego artykułu sprawowała urząd Prezydenta lub pełniła jego funkcję aż do upływu kadencji.

    § 2. Artykuł ten nie wejdzie w życie, jeżeli w ciągu siedmiu lat od przedstawienia go Stanom przez Kongres nie zostanie zgodnie z przepisami Konstytucji ratyfikowany przez ciała ustawodawcze trzech czwartych ogółu Stanów jako poprawka do Konstytucji.
    1951

    POPRAWKA XXIII

    § 1. Okręg, będący siedzibą naczelnych władz Stanów Zjednoczonych, wyznacza w trybie określonym przez Kongres elektorów Prezydenta i Wiceprezydenta w liczbie odpowiadającej liczbie senatorów i członków Izby Reprezentantów, do której okręg byłby uprawniony, gdyby był Stanem; nie może to być jednak liczba większa od przypadającej Stanowi o najmniejszej liczbie mieszkańców. Elektorzy ci uzupełniają elektorów wyznaczonych przez Stany; przy wyborze Prezydenta i Wiceprezydenta działają tak, jakby zostali wyznaczeni przez Stan, a zbierając się w okręgu wykonują te obowiązki, które zostały określone przez dwunasty artykuł poprawek.

    § 2. Kongres ma prawo zapewnić przez odpowiednie ustawodawstwo wykonanie niniejszego artykułu.
    1961

    POPRAWKA XXIV

    § 1. Stany Zjednoczone ani żaden poszczególny Stan nie mogą ze względu na niezapłacenie podatku wyborczego lub innego pozbawić lub ograniczać praw wyborczych obywateli Stanów Zjednoczonych przy prawyborach lub innych formach wyboru Prezydenta lub Wiceprezydenta, przy wyborze elektorów Prezydenta lub Wiceprezydenta albo przy wyborze senatorów lub reprezentantów do Kongresu.

    § 2. Kongres ma prawo zapewnić przez odpowiednie ustawodawstwo wykonanie niniejszego artykułu.
    1964

    POPRAWKA XXV

    § 1. W razie usunięcia Prezydenta z urzędu albo jego śmierci lub ustąpienia Prezydentem zostaje Wiceprezydent.

    § 2. Ilekroć urząd Wiceprezydenta pozostaje nie obsadzony, Prezydent mianuje Wiceprezydenta, który obejmuje stanowisko po uchwale zatwierdzającej, podjętej większością głosów obu izb Kongresu.

    § 3. Ilekroć Prezydent złoży Przewodniczącemu pro tempore Senatu i przewodniczącemu Izby Reprezentantów pisemne oświadczenie, że nie może sprawować władzy i zadań swojego urzędu, władzę tę i zadania sprawować będzie Wiceprezydent jako pełniący obowiązki Prezydenta, dopóki Prezydent nie złoży powyższym adresatom pisemnego oświadczenia, że przeszkoda ustała.

    § 4. Ilekroć Wiceprezydent i większość kierowników resortów lub innego ciała określonego przez Kongres w drodze ustawy złoży Przewodniczącemu pro tempore Senatu i Przewodniczącemu Izby Reprezentantów pisemne oświadczenie, że Prezydent nie może sprawować władzy i zadań swojego urzędu, Wiceprezydent niezwłocznie przejmuje władzę i zadania tego urzędu jako pełniący obowiązki Prezydenta.

    Jeżeli następnie Prezydent złoży Przewodniczącemu pro tempore Senatu i Przewodniczącemu Izby Reprezentantów pisemne oświadczenie, że jego niemożność już nie zachodzi, wówczas przejmuje znów władzę i zadania swego urzędu, chyba że Wiceprezydent i większość kierowników resortów lub innego ciała określonego przez Kongres w drodze ustawy, złoży do dni czterech Przewodniczącemu pro tempore Senatu i Przewodniczącemu Izby Reprezentantów swoje pisemne oświadczenia, że Prezydent nie może sprawować władzy i zadań swojego urzędu. W takim przypadku rozstrzyga Kongres; jeżeli nie jest to okres sesji, zbiera się w tym celu w ciągu czterdziestu ośmiu godzin. Jeżeli w ciągu dwudziestu jeden dni od zebrania się, stwierdzi uchwałą podjętą większością dwu trzecich głosów każdej izby, że Prezydent nie może sprawować władzy i zadań swojego urzędu, wówczas Wiceprezydent będzie je sprawować nadal; w przeciwnym razie Prezydent znowu przejmuje władzę i zadania swojego urzędu.
    1967

    POPRAWKA XXVI

    § 1. Stany Zjednoczone ani żaden poszczególny Stan nie mogą ze względu na wiek ograniczyć lub pozbawić praw wyborczych obywateli Stanów Zjednoczonych, którzy ukończyli osiemnaście lub więcej lat.

    § 2. Kongres ma prawo zapewnić przez odpowiednie ustawodwawstwo wykonanie niniejszego artykułu.
    1971

    http://konstytucja.e-studio.biz.pl/konstytucja_USA.html

  3. hjk said

    @”POPRAWKA XVI
    Kongres ma prawo nakładać i ściągać podatki od wszelkiego rodzaju dochodów i nie musi przy tym uwzględniać ani proporcjonalnego rozdziału między poszczególne Stany, ani też jakichkolwiek szacunków lub spisów ludności.
    1913″

    wtedy powstał FED i zaczęły się rządy lichwy – potrzeba było podatków na jej spłacanie – początek konca wolności i postępującego zniewolenia… Dzis wiekszość ludzi jest zadłużonymi niewolnikami – ciekawe jak to ma się do poprawki znoszącej niewolnictwo, a same stany sa krajem podanym rządom lichwy, która zongluje powstałym od prawie 100 lat zadłuzeniem…

    • Andre said

      @Hjk

      Masz tu rację – ale to nie przybliży nam kształtu Konstytucji przyszłej Rzeczypospolitej.
      Naszą dyskusje proponuję uporządkować i rozpocząć dyskusję o Konstytucji na nowo korzystając z wiedzy i doświadczeń innych narodów i innych ludzi.
      Wszak ma to być Konstytucja Rzeczypospolitej!
      Podstawową sprawą jest kształt (budowa) państwa- czy ma być to Państwo DEMOKRACJA – czy REPUBLIKA.
      Po ustaleniu tegoż możemy zacząć dyskusję -wraz z zapisami- jak KONSTYTUCJA RZECZYPOSPOLITEJ ma być zapisana.
      Osobiście optuję za formą Republiki a nie systemu demokratycznego.

      Moja propozycja rozpoczęcia dyskusji nad Konstytucji Rzeczypospolitej

      Oczekuję konkretnej dyskusji w tym (zapisanym przeze mnie) zakresie

      Art. 1

      Polska jest Rzecząpospolitą.

      Art. 2

      1. Władza w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Obywateli Rzeczypospolitej Polskiej.
      2. Obywatelstwo jest nobilitacją i każdy człowiek może być Obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej.
      3.Obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej zostaje osoba przez przez akt nadania jej Obywatelstwa Rzeczypospolitej, na jej wniosek złożony po ukończeniu 20 roku życia.
      4.Rozpatrzenie wniosku o nadanie Obywatelstwa Rzeczypospolitej następuje zgodnie z przepisami o Obywatelstwie Rzeczypospolitej.

      Art 3

      1. Obywatele Rzeczypospolitej sprawuje władzę poprzez wybranych przedstawicieli z Obywateli Rzeczypospolitej.
      2. Władzę ustawodawczą w Rzeczypospolitej Polskiej
      sprawować będzie Zgromadzenie Narodowe, który będzie się składało z Senatu i Sejmu

      Art 4.
      1. Sejm składać się będzie z posłów wybieranych co dwa lata przez Obywateli Rzeczypospolitej, przy czym w każdym województwie czynne prawo wyborcze posiadać będzie każdy Obywatel Rzeczypospolitej, który posiada równolegle Obywatelstwo danego Województwa.

      2.Do Sejmu może być wybrana osoba która spełnia poniższe warunki łącznie:
      a. Ma ukończone trzydzieści lat życia,
      b. Była przez dziesięć lat Obywatelem Rzeczypospolitej,
      c. W chwili wyboru posiadała 10 letniego Obywatelstwa Województwa, z którego ją wybrano.

      cd nastąpi….

      • hjk said

        Hmm, ciekawe z tym obywatelstwem od 20 lat, co przez to zamierzasz osiągnąć?
        – nie wiem jaka jest rożnica m. republiką a demokracją, myslalem ze to to samo?
        – co z demokracją bezpośrednią i 1 mandatowymi okręgami?
        – Co znaczy „Polska jest Rzecząpospolitą.’ – co jest tłumaczeniem – republiką, tj. dobrem wspólnym?
        No i co z „państwem stanowym”, tak jak było dawniej – „stany generalne” doradzały monarsze, bo tak to wylądujemy w partiokracji, czyli dziedzictwie bolszewickiej rewolucji francuskiej…

      • hjk said

        do debaty – kwestia suwerenności
        http://www.monitorekonomiczny.pl/s22/WIELKA_DEBATA.html

      • hjk said

        do debaty – kwestia ordynacji wyborczej:
        http://dzieckonmp.wordpress.com/2010/08/22/partia-intronizacji-%e2%80%93-szansa-polski/#comment-5838
        Dlaczego, za jakie grzechy Pan Bóg pokarał nas takimi elitami? Odpowiedzi na to pytanie udziela w swoim tekściehttp://prawica.net/opinie/22755 Wojciech Błasiak: to nie Pan Bóg, to nie trzęsienia ziemi i plagi egipskie – to szkodliwa, korupcjogenna selekcja negatywna elit politycznych znana pod nazwą „proporcjonalna ordynacja wyborcza do Sejmu”. To jest mechanizm, który z wyborów na wybory doprowadza do władzy ludzi co raz mniej kompetentnych, mniej odpowiedzialnych, mniej nadających się do rządzenia państwem. Debata nad stanem państwa polskiego bez uwzględnienia tego fundamentalnego tematu będzie zawsze debatą pozorną, z której nic sensownego wyniknąć nie może. Czas najwyższy, żeby ta prawda dotarła wreszcie do polskich inteligentów naprawdę zatroskanych opłakanym stanem naszego państwa.

  4. ndb2010 said

    http://antydziad.salon24.pl/223773,maly-traktat-o-naprawie-polski

    @andre

    Dyskusja na podobny temat sie toczy pod podanym adresem

  5. Pro Publico Bono said

    http://gloria.tv/?media=147104
    kazanie ks. Stanisława Małkowskiego na Jasnej Górze 17.04.2011

  6. Gabby said

    http://www.blogpress.pl/node/8331

  7. weronika said

    http://www.wroclawskikomitet.pl/komitet/ogloszenia/item/429-ale-czy-wy-tej-polski-jeszcze-w-og%C3%B3le-chcecie?

    bardzo ważny i przejmujący tekst
    wkleję go w całości więc:
    „Pośród konferencyjnego bajania i narzekań, oratorskich tyrad i ostentacji niemożliwości ginie Polska. Sprzedawane za bezcen i rozkradane są resztki państwowego majątku. Naród systemowo pozbawiany jest podstaw materialnego bytu. Zapada się przestrzeń obywatelskich wolności a sprawiedliwość praktycznie nie istnieje. Nędza i bezdomność stają się codziennością Polaków, a ratunkiem, wygnanie za chlebem. Opresyjne prawo zabija ducha potomków największych w Europie rycerzy i tworzy z nich rzesze niewolników.

    Ale dla wielu z Was to za mało, wciąż za mało. Jeszcze można bezpiecznie stać z boku, tylko się przyglądać. Gruba, czarna jak przekleństwo, kreska, wiedzie wprost do okrągłego stołu, a tam koło fortuny podzielone na krzyż daje Polakom, od czasów magdalenkowej biesiady, ten sam wybór – zagładę. Wystarczy i tym razem tylko zagrać, ulec wrażeniu wolności i kolejny raz postawić na zdradę, na własną zgubę.

    Nie wierzę, że nie widzicie tego co się dzieje z Ojczyzną. Nie ma takiego bielma i takiej głupoty, aby były w stanie przysłonić ten obraz rozpaczy. Nie ma Polskiego Serca, które by nie poczuło bólu mordowanej Matki. To dlaczego nic nie robicie? Jest jeszcze za wcześnie, czy może już jest za późno? Jaką opcję wybierzecie, aby usprawiedliwić beztroskę trawionego czasu?

    O tak. Coraz głośniejszy rozlega się szum; jest źle, trzeba ratunku i zmiany, ale „Kto ma to zrobić?”. Stawiając jednak tak sprawę swojej odpowiedzialności za Ojczyznę oszukujecie siebie i innych. Dajecie świadectwo braku obywatelskiej dojrzałości i nieprzystojnego strachu. Nie macie odwagi się przyznać, że tak naprawdę interesuje Was tylko to; kto ma to zrobić za nas? Oto jest dzisiaj brutalna rzeczywistość traktowania Interesu Narodowego przez wielu Polaków.

    Kiedy wreszcie zrozumiecie, że nikt za nas tego nie zrobi; że za to, żeby nikt za nas tego nie robił nasi Przodkowie wylali morze krwi. Kiedy pojmiecie, że stojąc z boku, pozwoliliście, aby zrobiono z Ojczyzną to, nad czym dzisiaj załamujecie ręce?. Jakże więc podstępne to pytanie i jakże zdradziecka postawa.

    Dosyć już tej niemej zgody, dosyć biernego cierpiętnictwa. Jeżeli dzisiaj zadajesz pytanie; „Kto ma to zrobić?” to wiedz, że nie ma osoby bardziej do tego powołanej od Ciebie. Nie wstydź się Polski, nie pozwól Jej zniszczyć, bo bez Niej zginiesz, Ty i twoja rodzina.

    Będą Was zniechęcać, będą Wam wmawiać, że przecież macie już partie, jakie tylko chcecie; opozycyjne i rządzące, daliśmy wam „demokratyczny wybór”, mace na kogo głosować – wybierajcie!!!

    Ale to wszystko kłamstwo. Aby ocalić Polskę trzeba się zorganizować i wyłonić prawdziwie Narodową Reprezentację. Już teraz, zanim napuszczą Was na siebie i na karkach zacisną duszące pętle, zanim wstawią kolejny stół a gmatwanina grubych kresek zabierze nam resztki wolności.

    Naród musi odzyskać Ojczyznę.

    Chciejcie Jej. Chciejcie Wielkiej Polski.

    Musicie Jej zapragnąć, a pragnąc, będziecie mogli Ją podnieść i obronić.

    Nie bójcie się tysiącletniego dziedzictwa; wielkiej historii i szlachetnej tradycji, to wielka odpowiedzialność, ale znajdziecie w sobie siłę by jej sprostać – jesteście Polakami.

    Nie bójcie się przytłaczającego ciężaru godności i honoru Narodu Niezwyciężonego, udźwigniecie go – jesteście Polakami.

    Nie bójcie się Wielkości, ona jest w Was – jesteście Polakami.”

  8. Gabby said

    ZAMACH SMOLEŃSKI, KGB, SCHETYNA, LIPIŃSKI, UKŁAD WROCŁAWSKI (1/13) ujawnia G. Braun

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

 
%d blogerów lubi to: